Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego uchwałą z dnia [...] czerwca 2003r. - Rada Miejska w N. orzekła o odrzuceniu "protestu B. i G. A. do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. i wsi podmiejskich obejmującej obszar przy ulicy [...] w mieście N."
W wystąpieniu kwestionującym projekt planu B. i G. A. nie zgodzili się na jakiekolwiek zmiany przeznaczenia ich działki Nr [...] i części działki Nr [...].
Teren ten w dotychczas obowiązującym planie ma przeznaczenie rolnicze. W projekcie planu włączono go natomiast do obszaru przeznaczonego pod budownictwo mieszkalne, usługowe oraz przemysł.
Do zaskarżonej uchwały sporządzono uzasadnienie i doręczono kwestionującym ustalenie projektu planu wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Uzasadniając zaskarżoną uchwałę Rada Miejska w N. podniosła, iż rok wcześniej część działki nr [...] przeznaczono pod przemysł, a uchwała w tym względzie została podjęta również z udziałem G. A. jako radnego.
Wyjaśniono również motywy przygotowywania planistycznego nowych terenów dla działalności gospodarczej.
Zaznaczono też, że tego rodzaju przygotowanie nie jest jednoznaczne z przymusem wykupu lub zbycia terenu przez właściciela, który ma prawo je zagospodarować zgodnie z ustaleniami planu, bądź użytkować je nadal rolniczo.
Ponadto projekt zmiany planu jest zgodny ze " Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania", przewidującym przeznaczenie konkretnego obszaru pod rozwój miasta.
We wniesionej skardze B. i G. A. podnieśli, iż na spotkaniu z projektantem "zmian w planie" domagali się wyjęcia z obszaru opracowania ich gruntów, które leżą na granicy miasta tj. w odległości 50 m. od lasu, biorąc pod uwagę zamiar utworzenia gospodarstwa agroturystycznego.
W mieście jest wystarczająca ilość terenów przeznaczonych pod przemysł, a ich nieruchomość znajduje się na obrzeżach opracowania planistycznego.
Znaczenie ma również wzrost opłat notarialnych wobec mającego rychło nastąpić przekazania gruntów synowi.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. wniosła o odrzucenie skargi, bądź ewentualnie o jej oddalenie.
Wniosek o odrzucenie skargi uzasadniony został niedopuszczalnością skargi złożonej bez wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Poza tym podtrzymywano dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały z niżej podanych względów.
Wniosek Rady miejskiej w N. o odrzucenie skargi byłby zasadny, gdyby wystąpienie B. i G. A. kwestionujące ustalenia projektu planu miało charakter protestu.
W rzeczywistości, jednak skoro nie ma wątpliwości, iż ustalenia projektu planu, wkraczają w zakres uprawnień skarżących do przedmiotowego terenu to wystąpienie miało charakter zarzutu i tak winno być zakwalifikowane w postępowaniu planistycznym.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 zagospodarowaniu przestrzennym (ti. Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz.139 ze zm.) przesłanką wniesienia zarzutu jest zaś właśnie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Co prawda w niniejszej sprawie Rada Miejska w N. podejmując uchwałę o odrzuceniu protestu postępowała tak jak w przypadku wymaganym przy odrzucaniu zarzutu (uzasadniła uchwałę, doręczyła ją kwestionującym ustalenia planu i pouczyła o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego), ale sam ten fakt nie daje podstaw do zachowania zaskarżonej uchwały w obrocie prawnym.
Zważyć bowiem należy, iż zaskarżoną uchwałę traktowaną nawet jako orzekająca w istocie o odrzuceniu zarzutu należało uznać za naruszającą wymagania art. 24 ust 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wymagającym sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego.
Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej uchwały pozbawione jest uzasadnienia prawnego. W zakresie zaś wymogów uzasadnienia faktycznego zawiera jedynie ogólnikowe wywody, w niczym nie wyjaśniające konieczności objęcia planowaną zmianą przeznaczenia także terenów skarżących, leżących przecież na skraju całego obszaru nowego opracowania planistycznego.
W utrwalonym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał wagę właściwego sporządzenia uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu zaznaczając, iż naruszenie tego wymogu oznacza konieczność stwierdzenia nieważności wadliwej uchwały.
Podnieść też trzeba, że samo błędne zakwalifikowanie środka wnoszonego przeciwko projektowi planu nie stanowi jedynie nieistotnego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia I997r. sygn. Akt II SA/Kr 1853/96 Prokuratura i Prawo 1998 14/54 Nie można wykluczyć, iż treść zaskarżonej uchwały byłaby inna gdyby radni mieli świadomość, iż mają do czynienia z zarzutem a nie protestem.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 147 § 1 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 18, poz. 1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.)
Na marginesie dodać należy, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, biorąc pod uwagę, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym samodzielnie reguluje zagadnienie składania skargi do sądu administracyjnego i nie tu ma zwłaszcza podstaw do stosowania art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).