Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].05.2002 r. [...] nr [...] po rozpoznaniu odwołania H. i J. małżonków P. od decyzji nr [...] Starosty Powiatu G. z dnia [...].02.2002 r. znak: [...] udzielającej J. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego – Wojewoda [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono co następuje:
Inwestor dochodząc udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku dołączył wymagane przepisami prawa dokumenty.
Decyzją [...] z [...].02.2002 r. Starosta Powiatu G. udzielił inwestorowi J. B. pozwolenia na rozbudowę.
Odwołanie od decyzji do Wojewody [...] wnieśli H. i J. P. podnosząc, że nie wyrażają zgody na budowę przy granicy działki.
Organ II instancji uznał, że inwestor spełnił warunki opisane w art. 29, 30 i 32 ust. 2 Prawa budowlanego.
Usytuowanie przedmiotowego budynku jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gdyż znajduje się na obszarze strefy mieszkaniowo – usługowej średnio intensywnej.
Zatwierdzany projekt budowlany spełnia warunki § 12 ust.1 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 03.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 140 poz. 906). Zgodnie z tym przepisem projekt przedstawia zasadnicze elementy wyposażenia technicznego.
W odniesieniu do sprawy lokalizacji projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią organ II instancji wyjaśnił, że jest ono zgodne z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie.
Trybunał Konstytucyjny orzekł w wyroku z 05.03.2001 r. sygn. akt P 11/2000 (Dz. U. z 2001 r. nr 17 poz. 207) dotyczącym §12 ust. 6 w/w rozporządzenia, że w zakresie wymogu uzyskania pisemnej zgody właściciela sąsiedniej działki jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 07.07.1994 r. – Prawo budowlane.
Organ II instancji podniósł, że działka [...] z którą graniczy przedmiotowa inwestycja stanowi współwłasność J. B., J. P. J. P., P. D., R. D., Z. D..
Organ II instancji uznał za wyczerpująco wyjaśnioną w uzasadnieniu I instancji kwestie doręczeń J. P. za granicę w toku postępowania administracyjnego.
Zdaniem Wojewody [...] brak podstaw do uchylenia decyzji pozwolenia na budowę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.06.2002 r. J. P. kwestionuje decyzję w/w.
Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji utrzymana decyzją organu II instancji narusza §12 ust. 4 pkt. 1 i 2 i §12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r.
Skarżący poddał krytyce w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego.
Dochodził jednoznacznej wypowiedzi Sądu czy plan zabudowy w granicy działki jest zgodny z w/w Rozporządzeniem.
Zdaniem skarżącego w postępowaniu administracyjnym naruszono przepisy art. 10 i 28 k.p.a. nie dochowano staranności w powiadamianiu o czynnościach J. P. jednego ze współwłaścicieli działki [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji muszą zostać uchylone wobec tego, że Sąd stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postanowienia (art. 145§1 pkt.1 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. z art. 145§1 pkt. 4 k.p.a.).
Organ I instancji świadomy, że stroną postępowania musi być J. P., nie dokonał jemu skutecznie doręczeń w toku postępowania administracyjnego. Organ dokonywał doręczeń na adres niewłaściwy, starał się ustalić jego aktualny dla doręczeń adres – bezskutecznie.
Organ poprzestał na tych czynnościach z uchybieniem przepisu art. 34§1 i 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie rzeczą organu było wszcząć procedurę przewidzianą w/w przepisem prawa, a prowadzącą do wyznaczenia dla nieobecnego J. P. przedstawiciela, tak by zachowana została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.
Uchybienie przez organ temu obowiązkowi skutkuje, że zakończenie w takich warunkach postępowania stanowi przesłanką wznowieniową, gdyż wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie.
Organ II instancji bezzasadnie uznał, że organ I instancji "wyjaśnił" kwestię doręczeń dla J. P., rzecz bowiem nie w wyjaśnieniach a w dopełnieniu przewidzianych prawem procedur.
W zaistniałej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji mając na uwadze powyższą argumentację i powołane przepisy prawa.
Sąd nie badał kwestii merytorycznych związanych z zaskarżoną decyzją.
Sąd oparł się na uprawnieniu wynikającemu z dyspozycji art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z ustawą Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w trybie art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach Sąd orzekł w trybie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.