Uzasadnienie
Decyzją (...) z dnia 29 grudnia 2001 r. Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania Elżbiety M. utrzymał w mocy na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa decyzję Burmistrza Gminy W.-B. z dnia 22 maja 2000 r. odmawiającą na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1 Kpa uchylenia własnej decyzji z dnia 11 czerwca 1999 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej Małgorzacie M. na modernizację i rozbudowę istniejącego murowanego parterowego budynku mieszkalnego na terenie działki nr 26, położonej przy ul. O. 11 w W. Gminie B. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji zostało wydana zgodnie z przepisami prawa.
Inwestor, zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego złożył wniosek o pozwolenie na modernizację i rozbudowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 24.03.1997 r. (...) i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającym z nabycia aktem notarialnym (...) prawa własności nieruchomości, potwierdzonym wpisem do księgi wieczystej Kw nr 111719. Projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
Organ podniósł także, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z dnia 23.04.1997 r. (...) jest ostateczna i jej wzruszenie może nastąpić w odrębnym postępowaniu przed właściwymi organami.
Ponadto organ podniósł, że skarżąca udzieliła zgody inwestorowi na budowę w ostrej granicy dnia 5 lutego 1997 r. i odwołanie jej dopiero 11 stycznia 2000 r., gdy decyzja zezwalająca na budowę była ostateczna nie może być skuteczne. Odwołanie udzielonej zgody może nastąpić do momentu, aż decyzja stanie się ostateczna.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła Elżbieta M., powołując się na przepis art. 145 pkt 4 Kpa i zarzucając, że nie została jej doręczona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, była ona wysłana jej nieżyjącemu od 8 lat ojcu. Oświadczyła, że nie może zaakceptować budowy budynku przez Małgorzatę M. w ostrej granicy, gdyż planowany jej zakres narusza jej własność, a została pominięta w postępowaniu, które doprowadziło do wydania tej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji przez Sąd następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Podnieść także należy, że zaskarżona decyzja została poprzedzona wydaniem ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23 kwietnia 1997 r., opartej na przepisie art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/, w której orzeczono o dopuszczalności i zgodności z prawem modernizacji i rozbudowy budynku mieszkalnego Małgorzaty M. Zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Okoliczność podnoszona przez skarżącą, że nie otrzymała tej decyzji o warunkach zabudowy nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Organ słusznie podniósł, że ta okoliczność może być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji, nie może być jednak okolicznością powodującą uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wspomniana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23.04.1997 r. jest bowiem decyzją ostateczną. Mylne oznaczenie w zaskarżonej decyzji daty jej wydania /na str. 1 uzasadnienia - 24.03.1997 r. zamiast 23.04.1997 r./, przy prawidłowym oznaczeniu jej numeru nie może również stanowić przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji.
Dodać przy tym należy, że w myśl art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.
Skoro więc pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ta z kolei nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, brak jest podstaw prawnych do kwestionowania tej decyzji. Inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zatem organ nie mógł odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na modernizację i rozbudowę budynku mieszkalnego.
W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich a więc interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości, jest dokonywane nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych. W tym zakresie, jak wskazano wyżej także nie można dopatrzeć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.
Skarżąca zgodę, wyrażoną dnia 5 lutego 1997 r. w trybie par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ odwołała, gdy decyzja była już ostateczna. Zgoda jest cywilnoprawnym oświadczeniem woli, skuteczność odwołania zgody, o jakiej mowa w par. 12 ust. 6 powinna być oceniana na podstawie norm prawa cywilnego i nie może być rozstrzygana przez administrację publiczną.
Nadmienić należy, że przepis par. 12 ust. 6 cyt. rozporządzenia w zakresie zgody na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - tak orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 marca 2001 r.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę jako bezzasadną oddalił.