Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 września 2002 r., IV SA 2877/00

Rozpoznanie

w dniu 25 września 2002 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Ewy i Tomasza N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2000 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzje, (...)

Teza

Stworzona na zasadzie użyczenia przez sąsiadów inwestora możliwość dojazdu i dojścia do zabudowywanej działki od strony drogi publicznej, nie daje podstaw do przyjęcia, że wydane w tych okolicznościach pozwolenie na budowę dotknięte jest wadą i to rażącą /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 listopada 2000 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Marii M. od decyzji Wojewody M., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. o udzieleniu Ewie i Tomaszowi N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr 439/8 w B. - uchylił zakwestionowaną w odwołaniu decyzję Wojewody i stwierdził nieważność udzielonego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że oceniane w postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę dotknięte jest wadą nieważności wskazaną w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa jako wydane z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który zastrzega, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ orzekający sprawdza zgodność projektowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący zaś w dacie orzekania plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego os. S. w B. oznacza wprawdzie teren, na którym położona jest działka nr 439/8 symbolem D1MNn, tj. przeznacza teren ten pod mieszkalnictwo o niskiej intensywności, ale jednocześnie zastrzega, że warunkiem dopuszczenia do zabudowy działek położonych na tym terenie jest stworzenie możliwości dojazdu z projektowanych ulic.

Tymczasem projekt zagospodarowania działki 439/8 nie przewidywał dostępu działki tej do drogi publicznej, wobec czego udzielenie pozwolenia na zabudowę tej działki rażąco naruszało prawo /art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a i b Prawa budowlanego oraz par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r./.

Skargę na tę decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ewa i Tomasz N., którzy zarzucają, że zaskarżona decyzja wydana została z pominięciem istotnych dla wyniku sprawy dowodów, dokumentujących, że inwestorzy mieli zapewniony dojazd i dojście do swojej działki. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączyli bowiem oświadczenia sąsiadów Marii W. i Heleny P. zawierające zgodę na przejazd przez ich działki do drogi publicznej. Aktualnie zaś toczy się przed sądem powszechnym sprawa z powództwa skarżących o ustanowienie drogi koniecznej do ich działki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że "instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych jako forma weryfikacji decyzji ostatecznych a zarazem wyjątek od zasady stabilności decyzji uzasadniony zasadą praworządności, może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do decyzji dotkniętych najpoważniejszymi wadami, których katalog określa art. 156 par. 1 Kpa".

Z zasady tej jednak organ orzekający nie wyprowadził właściwych wniosków przy rozpoznawaniu sprawy niniejszej.

Zarówno obowiązujący w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę plan zagospodarowania przestrzennego, jak i powołany przez organ odwoławczy przepis par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ nie wymagają wytyczenia drogi dojazdowej a jedynie "stworzenia możliwości dojazdu" do zabudowywanej działki od drogi publicznej. Taką istniejącą możliwość dojazdu i dojścia do działki nr 439/8 inwestorze wykazali, dokumentując ją dołączonymi do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oświadczeniami sąsiadów: Heleny P. i Marii W., wyrażających zgodę na dojazd i dojście do działki inwestorów przez ich działki.

Stworzona zatem została /na zasadzie użyczenia/ możliwość dojazdu do zabudowywanej działki od drogi publicznej, a tym samym - nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że wydane w tych okolicznościach pozwolenie na budowę dotknięte było wadą i to rażącą, jak tego wymaga art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa dla stwierdzenia nieważności wydanej decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzje, jako wydaną z istotnym naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 55 pow. ustawy o NSA.