Uzasadnienie
Pismem z dnia 19.02.2001 r., skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., Andrzej B. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.-M. z dnia 3 listopada 2000 r. (...), nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego na Zygmunta B., obowiązek przedłożenia oceny technicznej komórki - wiaty, stanowiącej dobudowę do istniejącego murowanego budynku gospodarczego, na działce nr 242 przy ulicy P. 7 w T.-M., w terminie do dnia 20.12.2000 r.
Jak wynika z powyższego wniosku, Zygmunt B. - inwestor w miesiącach czerwiec-lipiec 1999 r. bez wymaganego pozwolenia dokonał remontu i przebudowy budynków gospodarczych. Andrzej B. - wnioskodawca, jest współwłaścicielem nieruchomości, na której wybudowano przedmiotowy obiekt. Zdaniem wnioskodawcy, decyzja z dnia 3 listopada 2000 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w tym przypadku powinien mieć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, a nie przepisy zmierzające do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej.
Pismem z dnia 20.03.2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 3 listopada 2000 r.
Decyzją (...) z dnia 15 maja 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.-M. z dnia 3 listopada 2000 r. /dotyczącej obowiązku przedłożenia oceny technicznej komórki - wiaty/.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, w trakcie przeprowadzanej w dniu 18.10.2000 r. wizji lokalnej stwierdzono, iż wybudowany został nowy obiekt budowlany, usytuowany w innym miejscu niż poprzednio istniejące budynki. Według oświadczenia inwestora, wiata powstała poprzez przebudowę istniejących budynków gospodarczych usytuowanych od strony zachodniej budynku gospodarczego, które blokowały dojazd do końca działki. Budynki te przestawione zostały na ścianę północną budynku. Podczas przebudowy wymieniono niektóre elementy konstrukcyjne. Obiekt jest użytkowany jako skład opału i narzędzi.
Zdaniem organu Wojewódzkiego, zasadny jest wniosek A. B. o stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż inwestor wzniósł obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia i nie ma możliwości legalizacji takiej inwestycji. Organ w tej sytuacji powinien wydać decyzję na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, przy czym pojęcie "budowy" należy tak rozumieć, jak zostało to określone w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Wydanie więc decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w sposób rażący narusza prawo w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Zygmunt B., wnosząc o jej uchylenie. W piśmie tym inwestor wyjaśnia, iż w miesiącach czerwiec - lipiec 1999 r. wykonał roboty budowlane polegające na przeniesieniu -przestawieniu /w inne miejsce/ dwóch istniejących drewnianych komórek. Jego zdaniem nie była to budowa obiektu budowlanego, lecz roboty budowlane polegające na remoncie i nie zostało naruszone prawo w stopniu takim, aby zachodziły okoliczności określone w art. 48 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 26 lipca 2001 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy w całej rozciągłości zaaprobował ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną, przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wykonanych robót budowlanych, polegających na budowie nowego obiektu w innym miejscu, niż poprzednio istniejące budynki, nie można zakwalifikować jako remontu, które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Zygmunt B. podnosi tę samą argumentację, co wcześniej w odwołaniu, przy czym wyjaśnia dodatkowo, że przeniesione komórki nie miały i nie mają fundamentów.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości, jedynie interpretacja tych faktów w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawnych jest inna niż w argumentacji przedstawionej przez skarżącego. Skarżący dla określenia dokonanych robót budowlanych mówi o "przebudowie", "remoncie z wymianą elementów konstrukcyjnych", "przeniesieniu, przestawieniu komórek, które nie mają fundamentów". Wszystkie te pojęcia mają określone znaczenie w Prawie budowlanym, bądź można ich znaczenie ustawowe ustalić w drodze wykładni przepisów tej ustawy.
Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego "przebudowa" jest tak samo traktowana jak "budowa". "Remont" zaś został określony w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego i bez wątpienia, nie może obejmować robót budowlanych związanych z przeniesieniem obiektu budowlanego w inne miejsce, co miało tu miejsce. Remont istniejących obiektów budowlanych w pewnych okolicznościach, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę, jednak jeżeli wiąże się to z wymianą elementów konstrukcyjnych, wówczas wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi /art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego/.
Fakt, że przedmiotowe komórki nie mają fundamentów, nie zmienia oceny prawnej tej inwestycji, gdyż brak połączenia trwałego z gruntem, jest jedną z cech "tymczasowych obiektów budowlanych" /art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego/, do których niewątpliwie nie zaliczają się sporne komórki skarżącego, ponieważ nie spełniają wymogów określonych dodatkowo w art. 29 ust. 1 pkt 3, 5 i 5a Prawa budowlanego. Ponadto brak trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego, samo przez się nie decyduj o tym, czy obiekt wymaga pozwolenia na budowę, zgłoszenia, bądź może być zwolniony z tych rygorów Prawa budowlanego.
Jak wynika z powyższej analizy, brak było jakichkolwiek przesłanek, aby budowę przedmiotowej "komórki-wiaty" objąć przepisem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tak jak to uczyniono w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.-M. z dnia 3 listopada 2000 r., a nie przepisem art.
- W tym przypadku, tak skrajnie różna kwalifikacja prawna stanu faktycznego sprawy, dająca w konsekwencji możliwość legalizacji ewidentnej samowoli budowlanej, nie mogła być inaczej zakwalifikowana, jak rażące naruszenie prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza, zaś inne argumenty podnoszone przez skarżącego, oceny tej nie mogą zmienić.
Na marginesie należy również zauważyć, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, stanowiący odpowiednik art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nie może służyć takim celom jak zobowiązanie inwestora do przedłożenia określonych dokumentów, gdyż podstawą prawną nałożenia takich obowiązków może stanowić np. art. 81c Prawa budowlanego. Przedłożenie wymaganych dokumentów, nie jest wykonaniem "określonych czynności" w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż samo to, nie może doprowadzić "wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem", co leży u podstaw tego przepisu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.