Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. (nr [...]) Burmistrz Gminy W. określił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji o nazwie rozbudowa kanalizacji kablowej telekomunikacyjnej magistralnej przy ul. [...] w W. Decyzja została wydana na rzecz firmy "P." Sp. z o.o. a doręczona została m.in. wnoszącemu skargę w niniejszej sprawie przedsiębiorstwu "M." Sp. z.o.o.
W odwołaniu od tej decyzji skarżące przedsiębiorstwo wskazało, iż planowana inwestycja ma być realizowana na działkach, których jest ono odpowiednio właścicielem lub którymi włada. Realizacja przedsięwzięcia utrudni planowane przez przedsiębiorstwo zagospodarowanie tych działek. Skarżący nie wyraził zgody na realizację przedsięwzięcia ujętego w decyzji. Wydanie decyzji narusza m.in. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ograniczenie możliwości późniejszego wykorzystania z działek będzie wynikać także z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Wydanie decyzji przesądzi o możliwości realizacji inwestycji, gdyż jej postanowienia są wiążące przy wydawaniu pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] października 2001 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 §. 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Kolegium wskazało, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do gruntu. Z kolei uzyskanie praw do gruntu jest niezbędnym warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Uzyskanie tego pozwolenia jest warunkiem podjęcia inwestycji objętej decyzją kwestionowaną przez skarżące przedsiębiorstwo. Kwestionowana decyzja przesądza jedynie o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Kolegium decyzja nie naruszyła interesu osób trzecich, jakim w danej sprawie jest skarżący. gdyż nie narusza przepisów szczególnych. Wskazano, iż sprzeciw podmiotów dysponujących nieruchomościami objętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu gruntów nie może być przesłanką odmowy wydania decyzji.
W skardze przedsiębiorstwo podnosi zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu. Podkreśla także, iż zaskarżona decyzja, dopuszczając budowę kanalizacji kablowej, ogranicza jego prawa własności co stanowi naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wnioskuje o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy, w dniu 15 października 2004 r., skarżący potwierdził, iż przez jego nieruchomość przebiegała dotąd kanalizacja kablowa [...] S.A. Wątpliwa jest jednak podstawa prawna jej przeprowadzenia w przeszłości. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał przebiegu kanalizacji kablowej w tym miejscu. Przedstawiciel uczestnika postępowania – firmy "P." Sp. z o.o. oświadczył, iż według jego aktualnego stanu wiedzy inwestor zrealizował ostatecznie przedsięwzięcie, którego celem było położenie szerszej wiązki kabli, z pominięciem działki skarżącego przedsiębiorstwa. Przyjęty wariant nie wymagał poszerzenia istniejącej kanalizacji kablowej, jak miało to mieć miejsce na działce skarżącego przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa.
Mylne jest twierdzenie skarżącego przedsiębiorstwa, iż rozstrzygniecie narusza jego interes prawny poprzez ograniczenie możliwości późniejszego wykorzystywania działki wobec zrealizowania kanalizacji kablowej na warunkach określonych kwestionowanymi decyzjami. Podstawowe znaczenie ma w tym przypadku okoliczność, iż planowane przedsięwzięcie miałoby przebiegać przez działkę skarżącego. W świetle art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym sama decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do gruntu. Prawa do gruntu inwestor musi wykazać z kolei na etapie ubiegania się o pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane).
Wobec tego faktyczna możliwość realizacji przedsięwzięcia będzie uzależniona ostatecznie od ewentualnej zgody podmiotu dysponującego obecnie prawami do gruntu, z zastrzeżeniem przypadków szczególnych, gdy dopuszczalne jest wywłaszczenie gruntów w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. Jedynie ewentualne uzyskanie przez inwestora praw do gruntu umożliwi faktycznie zrealizowanie planowanego przedsięwzięcia.
Wobec powyższych uwarunkowań należy ocenić jako nietrafny zarzut skargi, jakoby rozstrzygniecie decyzji naruszało uzasadniony interes osoby trzeciej, który podlega ochronie zarówno w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i w powoływanych przez skarżącego regulacjach ustawy – Prawo budowlane oraz przepisach stanowiących akty wykonawcze do tej ustawy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu stanowi jedynie promesę potwierdzającą możliwość realizacji określonego przedsięwzięcia z punktu widzenia zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Nie otwiera jednak w danym przypadku, ze wskazanych wyżej powodów, możliwości realizacji przedsięwzięcia, o ile inwestor nie uzyska w przyszłości praw do nieruchomości.
Jedynie na marginesie można podnieść, iż wskazane w orzeczeniu uwarunkowania formalnoprawne (konieczność późniejszego uzyskania praw do gruntu) zdecydowały o dalszym przebiegu działań inwestycyjnych w rozpatrywanym przypadku, Inwestor, jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przez jego pełnomocnika, pomimo dysponowania ostateczną decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (wniosek skarżących o zawieszenie wykonania tej decyzji został oddalony postanowieniem NSA z dnia 10 stycznia 2002 r.), wobec wynikającego z wnoszonych odwołań sprzeciwu podmiotu dysponującego nieruchomością, nie występował o uzyskanie pozwolenia na budowę lecz zrealizował przedsięwzięcie w innym wariancie (przebieg z pominięciem działki skarżącego).
Odnośnie zgłoszonej na rozprawie uwagi skarżącego, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał przebiegu kanalizacji kablowej w danej lokalizacji, należy wskazać, iż plan tego rodzaju nie musi przesądzać przebiegu takiej infrastruktury. Infrastruktura taka, jako związana funkcjonalnie z poszczególnymi sposobami wykorzystania gruntów, mieści się w określeniu podstawowych funkcji terenów. W rozpatrywanym przypadku, lokalizacja tej infrastruktury na terenach usługowo - technicznych (obszar UT-11) obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 roku nie naruszała postanowień tego planu.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1271) – orzekł jak w sentencji.