Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].06.2000 r., działając w oparciu o art. 52 pkt 1 ust. 2 ustawy z dnia 31.07.1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z dnia 13.02.1961 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane - nakazał A. R., w terminie do 7.07.2000 r. rozbiórkę szopy drewnianej Nr [...] o wymiarach 2,80 x 4,50 zlokalizowanej bezpośrednio przy istniejącym ogrodzeniu z działką nr [...] F. T. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych w dniu 15.03.2000 r. oględzin, ustalono, że na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], A. R. wybudował: garaż o konstrukcji drewnianej, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, budynek zakładu fryzjerskiego o konstrukcji drewnianej i szopę drewnianą o wymiarach 2,80 x 4,50 m i wysokości około 2 m pokryty eternitem zlokalizowany bezpośrednio z działką nr [...].
Na wezwanie organu, inwestor przedłożył decyzje o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i budynku pawilonu usługowego (fryzjerstwo damskie). Na pozostałe obiekty nie przedłożył decyzji o pozwoleniu na budowę, jednocześnie stwierdzając, iż garaż drewniany, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej oraz szopę wybudował około 30 lat temu jako budynki gospodarcze.
Zdaniem organu lokalizacja szopy i jej stan stwarza zagrożenie pożarowe, niebezpieczeństwo dla ludzi i mienie i jest niezgodne z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 168 z dnia 12.08.1961 r.), co uzasadnia nakazanie jej rozbiórki.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2003 r., po rozpatrzeniu odwołania A. R. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ocenę stanu faktycznego organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, iż szopa oznaczona na mapie nr [...] stanowiącej załącznik do protokołu oględzin z 15.03.2000 r. wybudowana została bez pozwolenia na budowę. Jest to obiekt o konstrukcji drewnianej pokryty eternitem bez obróbek blacharskich, obity różnymi materiałami jak sklejka, deski, płyta.
Usytuowanie i stan szopy nie pozwala w ocenie organu II instancji na legalizację tego obiektu na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. R., podnosząc, iż jest ona krzywdząca, a na wybudowanie szopy nie jest wymagane pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 29 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
Nadto obiekt ma ponad 30 lat i nigdy nikt nie podnosił, iż stanowi on zagrożenie pożarowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych, które jednak Sąd winien brać pod uwagę urzędu.
Przede wszystkim należy wskazać, iż w sprawie niniejszej, wbrew twierdzeniom organów, zastosowanie ma ustawa z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.), a nie jak to przywołał organ I instancji ustawa z dnia 31.01.1961 r. Prawo budowlane.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 1960-70. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej ustawy z 1961 r. Prawo budowlane, do obiektów tych na mocy art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawę z 1974 r.
Ewentualną więc podstawę orzeczenia rozbiórki winien być art. 37 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane, stwierdzający iż przymusowej rozbiórce podlegają obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy.
Organ nadzoru budowlanego z poszanowaniem art. 7 i 77 kpa winien więc ustalić, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego, przy czym stan "niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia..." o którym mowa w ust. 2 cytowanego przepisu, winien być oceniany według przepisów obowiązujących organ w dacie wydania rozstrzygnięcia.
Z tych względów należy uznać, iż zaskarżone decyzje oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 103 ustawy prawo budowlane z 7.07.1994 r. oraz art. 7 i 77 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. Z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II oparto na treści art. 152 cyt. ustawy.