Uzasadnienie
7/IV S.A. 4029,4030/02
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2002r.na podstawie art. 138 par.1 pkt.2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. stwierdzającej na wniosek K. i J. K. nieważność decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ulicy [...] na działce nr ew. [...] - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r.
W uzasadnieniu wskazał, iż Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu w P. z dnia [...] maja 2001r. na podstawie art.156 par.1 pkt.2 kpa, ponieważ zmiana naturalnego spływu wód opadowych i brak właściwych szczegółowych rozwiązań w tym zakresie narusza par.29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i i ich usytuowanie oraz art.5 ust.2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa budowlanego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i właściwy organ nie mógł w świetle art.35 ust.4 w/w ustawy Prawo budowlane odmówić wydania takiej decyzji. Jego zdaniem w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymogami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Kwestia odwodnienia terenu, a co za tym idzie ochrona interesu osób trzecich przed ewentualną niekorzystną zmianą spływu wód opadowych może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed właściwymi organami, bez konieczności wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto cokół ogrodzenia znajdujący się między działkami stron, jak wynika z ustaleń poczynionych przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zapobiega spływaniu wód opadowych na teren działki K. I J. K. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i J. K. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej rażące naruszenie art. 5 ust.2 i art.34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. przez nieuwzględnienie, że projekt budowlany przewidując podwyższenie gruntu na działce inwestora o 120 cm., mimo już zabudowanego gruntu skarżących, nie wskazuje sposobu odwodnienia terenu i nie przewiduje żadnego zabezpieczenia jak budowa muru oporowego, co stanowi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.
Skarżący zarzucili też, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia, iż projekt budowlany narusza par.8 ust.3 pkt.2 rozporządzenia z dnia 3.11. 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez to, że nie wskazuje zmienionych rzędnych ani relacji z sąsiednia działką. Podnieśli, że naruszony został par.29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez nieuwzglednienie, że projekt budowlany dopuszcza wbrew zakazowi kierowanie na działkę sąsiednią wód opadowych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.7, art.77 i art.107 par.3 kpa.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym.
Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych, umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej, wszczęte może być na żądanie strony bądź z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie strony, nie zwalnia jednak organu od przeprowadzenia kontroli decyzji, w sprawie której wszczęto postępowanie, w pełnym zakresie pod względem występowania przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.
W niniejszej sprawie organ drugiej instancji uchylając decyzję organu I instancji i wydając odmienne rozstrzygniecie tj. odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wobec braku przesłanek z art.156 par.1kpa ograniczył się, jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji, w zasadzie wyłącznie do stwierdzenia, że kwestia odwodnienia terenu, a co za tym idzie ochrona interesu osób trzecich przed ewentualną niekorzystną zmianą spływu wód opadowych może stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed właściwymi organami, a cokół ogrodzenia znajdujący się między działkami stron /wybudowany zresztą przez skarżących/, jak wynika z ustaleń poczynionych przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, zapobiega spływaniu wód opadowych na teren działki K. I J. K. Każda decyzja administracyjna, w tym również decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym, musi spełniać wymogi określone w art. 107 kpa. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego (§ 3 art. 107 kpa).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozważył, a co przyjął w swej decyzji organ I instancji, czy w sprawie został naruszony par.29 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 15 z 1999r.poz.140/ stanowiący, iż dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela lub zarządcy jest zabronione.
Podnieść należy, iż w przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia tego przepisu, w dalszej kolejności wyjaśnieniu przez organ orzekający wymagałaby oczywiście kwestia jaki jest charakter tego naruszenia i jaki skutek prawny na kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę ma to naruszenie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy mimo, iż wydał rozstrzygnięcie reformatoryjne i orzekł, co do istoty sprawy nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w sposób umożliwiający jej rozstrzygniecie.
Przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, w obliczu zarzutów skarżących podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie powtórzonych w skardze, co do niedopuszczalnego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę podwyższenia terenu sąsiedniej nieruchomości, aż o 1,20m i negatywnego wpływu tego podwyższenia terenu na ich działkę a także wadliwości projektu budowlanego/ brak rozwiązań odwodnienia terenu/ kwestie te powinny zostać wyjaśnione. Tymczasem zaskarżona decyzja praktycznie pozbawiona jest uzasadnienia w tym zakresie, co samo przez się powodowało konieczność jej uchylenia.
Nie przesądzając wyniku sprawy stwierdzić należy, że wyżej omówione zagadnienia, nie zostały przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie należycie wyjaśnione i uzasadnione, czym naruszono art. 7, 77 § 1 i 107 kpa, i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. art.145 par.1 ust.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/. Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.