Uzasadnienie
7/IV S.A. 4494 – 4495/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M. i B. K. oraz A. i J. P. o wznowienie postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] października 1997 r. nakazującej wnioskodawcom rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości S. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż fakt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w 2000 r. nie może stanowić żadnych istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji przez Wojewodę [...].
Ponadto przy orzeczeniu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., przesłanka wystarczającą jest fakt popełnienia samowoli budowlanej, przy czym nie ma znaczenia przeznaczenie terenu, na którym usytuowany jest obiekt. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. skarżący, / którymi byli wnioskodawcy / wskazali, że budowę obiektu rozpoczęli w 1996 r., zatem twierdzenie teraz, że obiekt ten wybudowany był w 1994 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ocena prawna wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2000 r. sygn. akt II S.A./GD 85/98, wiąże organ, którego działanie było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. i B. K. oraz A. i J. P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił w/w decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, wznowienie postępowania może nastąpić, jeżeli spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz podanie o wznowienie zostanie wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Ponieważ we wniosku wskazano jako przesłankę wznowienia postępowania zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2000 r. nie może być ona uznana jako przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 co powinno skutkować zdaniem organu odwoławczego odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. a nie odmową uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lipca 2003 r. sygn. akt IV S.A. 3982-3983/01 po rozpatrzeniu skargi M. i B. K. oraz A. i J. P. uchylił w/w decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż argumentacja organu odwoławczego jest nieprawidłowa. Skarżący wskazali we wniosku jedną z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i zachowali również termin z art. 148 § 1 k.p.a., nie ulega także wątpliwości, iż są stroną przedmiotowego postępowania. Dlatego też organ I instancji miał obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania / art. 149 § 1 k.p.a. / a następnie dopiero mógł przystąpić do badania przyczyn wznowienia postępowania i w zależności od ich oceny wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 k.p.a. co też prawidłowo uczynił organ I instancji.
Ponadto wskazano, iż zmiana planu zagospodarowania przestrzennego po dacie wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Także ocena prawna wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2000 r., co do daty powstania obiektu w 1996 r. wiąże Sąd i organy administracyjne dopóki wyrok nie zostanie zmieniony bądź uchylony.
Decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu odwołań M. i B. K. oraz A. i J. P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano w ślad za w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż fakt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. w 2000 r. nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. i potwierdza to prawidłowość decyzji organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli M. i B. K. oraz A. i J. P. zarzucając rażące naruszenie przepisów procesowych art. art. 6,7,8,9,10,28, 148 § 1 pkt 5, 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz prawa materialnego art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skarżący podnoszą argumenty przedstawiane w dotychczasowym postępowaniu a mianowicie, iż w wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., teren gdzie znajduje się wybudowany obiekt budowlany ma funkcję mieszkalno- letniskową, nie jest, więc sprzeczny z planem i nie może być uznany za samowolę budowlaną. Podnoszą również, iż budowę ukończono w 1994 r. i powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., ponieważ od ukończenia budowy upłynęło 5 lat nie wydaje się nakazu rozbiórki. Bezwzględne stosowanie zdaniem skarżących art. 48 Prawa budowlanego może doprowadzić do sytuacji, w której po rozebraniu budowli zostanie postawiona identyczna, z tą różnicą, iż na podstawie formalnego pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoja dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. / ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd, oraz organ, którego działanie oraz bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podobna zasada była wyrażona w nieobowiązującym już od 1 stycznia 2004 r. art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym / Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. /. W przedmiotowym postępowaniu skarżący podnoszą okoliczności, co, do których już dwukrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 marca 2000 r. oraz z dnia 15 lipca 2003 r. Według oceny prawnej przedstawionej w w/w wyrokach jako datę wybudowania obiektu przyjęto rok 1996 r., dlatego też nie można teraz uznać, iż budowa została zakończona w 1994 r. i stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Również w wyroku z dnia 15 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął kwestię wpływu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. na decyzję z dnia [...] października 1997 r., iż nie może być ona przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Trudno zresztą polemizować z takim stanowiskiem sądu, gdyż treść powołanego artykułu jest jednoznaczna i nie może nasuwać żadnych wątpliwości: okoliczności faktyczne lub nowe dowody musza istnieć w dniu wydania decyzji.
Z jednym stanowiskiem skarżących przedstawionym w skardze można się zgodzić a mianowicie z faktem, iż należy rozebrać istniejący obiekt budowlany, który powstał w ramach samowoli budowlanej a następnie podjąć odpowiednie kroki zgodne z prawem do realizacji nowego obiektu budowlanego nawet gdyby miał być to tożsamy obiekt z rozebranym. Takie zachowanie obywateli świadczyć mogłoby o pełnej realizacji zasady wymienionej w art. 8 k.p.a., iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W przedmiotowej sprawie zrozumienie przez skarżących niezgodności z prawem podjętych działań świadczy o tym, iż organy publiczne w praworządnym państwie powinny działać wyłącznie w obrębie obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił