Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane nakazał J. K. dokonanie całkowitej rozbiórki pawilonu handlowego nr 8 konstrukcji szkieletowej obudowanego blachą falistą ocieploną o wymiarach 8,30x5,10 i wysokości 3,20 m postawionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w W. przy ulicy B. Organ w toku postępowania organ ustalił, iż pawilon został wybudowany w 1997r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w związku z czym zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. K. wskazała, iż pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem i w związku z tym nie wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto organ nie ustalił w jakim okresie powstał pawilon.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2002r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż art. 48 Prawa budowlanego nakazuje organom administracji orzeczenie rozbiórki obiektu w przypadku, gdy obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia na budowę. Organ nie może uchylić się od zastosowania tego przepisu gdy stwierdzi istnienie przesłanek w nim wymienionych.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła J. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na to, że jej pawilon nie jest połączony z gruntem, w związku z czym nie wymaga pozwolenia na budowę i nie stosuje się do niego sankcji określonych w art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Wnosiła uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy- art. 7 i 77 oraz art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy działając w oparciu o art. 138 kpa miał obowiązek nie tylko dokonania oceny decyzji organu I instancji i przeprowadzonego przez ten organ postępowania lecz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz uzupełnienia materiału dowodowego w takim zakresie jaki uznał za niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzając samowolę budowlaną organy nadzoru budowlanego winne były w pierwszej kolejności ustalić datę budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Miało to bowiem wpływ nie tylko na możliwość zastosowania właściwej ustawy lecz również konkretnych przepisów prawa.
Niewątpliwie, wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, na postawienie tego typu obiektu budowlanego, jakim jest pawilon handlowy konieczne jest pozwolenie na budowę. Zatem, w przypadku potwierdzenia faktu, iż obiekt został wybudowany samowolnie po 1995 roku, zastosowanie w sprawie miałby art. 48 lub, w przypadku spełnienia przesłanek w nim określonych, art. 49 Prawa budowlanego. Dla rozstrzygnięcia, który z ww. przepisów prawa należy zastosować niezbędne jest jednakże ustalenie w jakiej dacie obiekt budowlany powstał. Organy nadzoru budowlanego, w ocenie Sądu, kwestii tej w sposób bezsporny nie wyjaśniły. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie protokół sporządzony przez organ I instancji z oględzin przedmiotowego pawilonu, w którym zostało stwierdzone, iż został on wybudowany w maju 1997r., jednakże zapisy protokołu nie spełniają wymagań określonych w art. 68 § 1 kpa, nie wskazują na jakiej podstawie i w jaki sposób dokonano ustalenia, iż pawilon został wybudowany w tej dacie. Wątpliwości, jak wynika z akt sprawy, w tym zakresie miał również organ II instancji, nakazał bowiem organowi I instancji w trybie art. 136 kpa uzupełnienie postępowania.
Organ odwoławczy, mimo,iż organ I instancji nie ustalił daty budowy obiektu, uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, i w oparciu o zgromadzony przez organ I instancji niekompletny materiał dowodowy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, czym w ocenie Sądu naruszył art. 138 kpa.
W tej sytuacji w ocenie Sądu nie można mówić o wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Należy wskazać, iż zgodnie z zasadami procedury administracyjnej to na organie administracji ciąży obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji gdy organ ma możliwości zbadania sprawy, wynikające chociażby z posiadania informacji o osobie, która obiekt budowała. Naruszenie zaś art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którymi wiąże się niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, mających wpływ na rozstrzygnięcie, zobowiązuje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji
Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy.