Uzasadnienie
W oparciu o pismo Urzędu Gminy P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu 23 maja 2003 r. przeprowadził wizję lokalną w sprawie prawidłowości sposobu użytkowania budynku letniskowego (rekreacji indywidualnej), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], we wsi D., gm. P., będącej współwłasnością H. i A. małż. W., a także H. W. i M. W.. Stwierdzono, iż budynek ten powstał jako zabudowa samowolna, jednakże na skutek czynności legalizacyjnych współwłaściciele uzyskali pozwolenie na jego użytkowanie jako budynku letniskowego, na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. Nr [...] z dnia [...] września 1997 r. W obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym dnia 7 czerwca 1989 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 8, poz. 255) działka nr [...] przeznaczona była w części pod zabudowę letniskową, w pozostałej pod użytki rolne. Z ustaleń planu wynikało, iż "...przedmiotowa nieruchomość usytuowana jest w kompleksie urbanistycznym z przeznaczeniem na cele rekreacyjne". Z załącznika do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, inwentaryzacji technicznej budynku, wynikało, iż obiekt przystosowany jest do "użytkowania w okresie lata i wczesnej jesieni". Wyposażony był bowiem w ogrzewanie akumulacyjne i kominek.
W toku kontroli stwierdzono zmianę sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny, gdyż obecnie w budynku wykonana została instalacja oraz piec centralnego ogrzewania. Dodatkowo stwierdzono zabudowanie tarasu na poziomie poddasza przez jego oszklenie.
Wobec powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowił w dniu [...] czerwca 2003 r. wstrzymać eksploatację tego budynku jako niezgodną z jego przeznaczeniem. Podstawą postanowienia nr [...] r. był art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 tekst jednolity z późn. zm.).
Na skutek odwołania złożonego od tego postanowienia przez A. W., który zarzucił organowi działania niezgodne z prawem przez nieuwzględnienie jego uprawnień procesowych, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznał sprawę i postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
A. W. złożył skargę na to postanowienie, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko zajęte w obu postanowieniach.
Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Podstawę prawną interwencji i dalszych czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie objętej kontrolą Sądu stanowił artykuł 71 ust. 2 prawa budowlanego. W razie stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w sposób opisany w tym przepisie, a nadto bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 art. 71, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. Odpowiednie zastosowanie wymienionych przepisów proceduralnych polega na posłużeniu się ich dyspozycją w odniesieniu do stanu ustalonego na podstawie art. 71 Prawa budowlanego. Art. 50 stanowi zaś podstawę prawną do wydania postanowienia o wstrzymaniu toku robót budowlanych prowadzonych z naruszeniem prawa. Celem tego przepisu jest powstrzymanie bezprawnego działania inwestora na czas postępowania kończonego następnie decyzją ustalającą jego obowiązki. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu miałoby zatem miejsce w przypadku stwierdzenia, że bez pozwolenia toczą się roboty budowlane zmieniające przeznaczenie jakiegoś obiektu budowlanego.
Tymczasem organ użył art. 50 jako podstawy prawnej dla wydania postanowienia nr [...] w sytuacji, gdy żadne roboty się nie toczyły, co zresztą wynika wprost z uzasadnienia tego postanowienia. Nie było więc materialnej podstawy do wydania postanowienia. Co więcej, używając tej podstawy prawnej organ postanowił wstrzymać eksploatację wymienionego budynku jako niezgodną z jego przeznaczeniem, chociaż przepis na który się powołał, dawał jedynie podstawę do wstrzymania robót budowlanych, o ile takie roboty by się toczyły, co nie miało w tej sprawie miejsca. Postanowienie to, podobnie jak utrzymujące je w mocy postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, naruszają zatem prawo materialne przez jego niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zarówno postanowienie organu II instancji, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.