Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 października 1999 r., IV SA 468/96

Sprawa

sprawy ze skargi Wiktorii i Jana H. na decyzję Wojewody O. z dnia 18 stycznia 1996 r. (...) w przedmiocie nakazania usunięcia barakowozu - skargę oddala.

Teza

Fakt podziału terenu rolnego na działki nie oznacza równoczesnej zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Kierownik Urzędu Rejonowego w M., decyzją z dnia 7 listopada 1995 r., wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/, nakazał Wiktorii i Janowi H. usunięcie barakowozu z działki nr 353/49; położonej w B. gmina M. oraz doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z przeznaczeniem do dnia 7 grudnia 1995 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Wiktoria i Jan H., w lipcu 1995 r., bez pozwolenia na budowę, na działce nr 353/49 w B., ustawili barakowóz służący jako zaplecze gospodarcze.

Działka nr 353/49, której właścicielami są W. i J.H., zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy M., przeznaczona jest do użytkowania rolniczego bez możliwości zabudowy.

Stwierdzenie samowoli budowlanej uzasadnia, zdaniem organu I instancji, nakazanie usunięcia barakowozu.

W odwołaniu od tej decyzji Wiktoria i Jan H. domagali się jej uchylenia, twierdząc, że nie zostało przeprowadzone gruntowne i dogłębne postępowanie wyjaśniające.

Odwołujący się podnieśli, że poprzedni właściciele nieruchomości małżonkowie C. podzielili grunty rolne położone w pobliżu jeziora Narie na kilkadziesiąt działek o powierzchni 400 m2 każda. Wskazuje to jednoznacznie na zamiar wykorzystanie działek na cele rekreacyjne a nie produkcji rolnej. Właściciele działek powołali stowarzyszenie "Zdrowie", którego celem jest budowa oczyszczalni ścieków i wykorzystywanie działek zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Ponadto, odwołujący się, podnieśli, że Rada Miasta M. nie podjęła ostatecznych decyzji co do zmiany przeznaczenia nabytego przez nich terenu w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego.

Działając z upoważnienia Wojewody O., Kierownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Wiktorii i Jana H., decyzją z dnia 18 stycznia 1996 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji stwierdził, że podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące zamierzonych przez Stowarzyszenie "Zdrowie" działań ewentualnej zmiany przeznaczenia działek położonych nad jeziorem Narie oraz podział nieruchomości rolnej nie mogą mieć wpływu na zmianę oceny prawnej. Sprawa przekształcenia działek rolnych na działki letniskowe było rozpatrywane kilkakrotnie przez Komisję Rady Miejskiej w M. i nie uzyskała dotychczas pozytywnej opinii. Natomiast uchylenie przepisów kodeksu cywilnego ograniczających obrót nieruchomościami rolnymi nie oznacza, że właściciele działek powstałych w wyniku podziału gospodarstwa rolnego mają prawo do korzystania z nich w sposób niezgodny z przeznaczeniem wynikającym z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Odwołujący się stawiając barakowóz na działce bez wymaganego pozwolenia na budowę wyczerpali przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 48 prawa budowlanego.

Skargę na decyzję Wojewody O. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Wiktoria i Jan H. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji jako przedwczesnej, podnosząc, że w dniu jej wydania istniały nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi a mające istotny wpływ na treść tego orzeczenia.

Zdaniem W. i J.H. okolicznością, która nie była znana Wojewodzie O. jest deklaracja, złożona w końcu 1995 r., przez Burmistrza Miasta i Gminy M. podjęcia działań związanych ze zmianą przeznaczenia terenu i zobowiązanie właścicieli działek partycypowania w kosztach budowy kolektora ściekowego.

W ocenie skarżących zmiana statusu działki na rekreacyjną, pozwoli na jej zabudowę, zaś barakowóz traktują jako obiekt tymczasowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda O. wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Nietrafne jest stanowisko skarżących, że podział nieruchomości rolnej przez poprzednich właścicieli spowodował zmianę przeznaczenia terenu. Fakt podziału terenu rolnego na działki nie oznacza bowiem równoczesnej zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami tego planu działka skarżących położona jest na terenie stanowiącym strefę ochrony środowiska przyrodniczego jeziora Narie, przeznaczony na cele rolnicze.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. nie przewiduje na tym terenie nowej zabudowy w rozproszeniu, a jedynie w wyjątkowych wypadkach dopuszcza nową zabudowę w rozproszeniu, gdy cały areał gospodarstwa o powierzchni nie mniejszej niż 15 ha, położony jest z dala od zabudowy skupionej.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, barakowozy zaliczane są do tymczasowych obiektów budowlanych. Pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie wymaga budowa barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych oraz tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach Przeznaczonych na ten cel.

Usytuowany na działce skarżących barakowóz wykorzystywany jest jako zaplecze gospodarcze. W związku z tym posadowienie barakowozu na działce małżonków H. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.

Jest okolicznością w rozpoznawanej sprawi e nie sporną, że skarżący nie legitymują się decyzją o pozwoleniu na budowę.

W związku z powyższym organy administracji publicznej obu instancji. prawidłowo oceniły, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej.

Ustalenie, że barakowóz został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę nakładało, na organy nadzoru budowlanego, obowiązek wydania decyzji nakazującej jego usunięcie.

Podnoszone w skardze okoliczności mające, zdaniem skarżących, istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a dotyczące zmiany, w przyszłości, przeznaczenia terenu w miejscowym Planie zagospodarowania przestrzennego oraz powołania do życia Stowarzyszenia "Zdrowie" i inicjatywy związanej z budową kolektora ściekowego są dla rozpoznawanej sprawy obojętne.

Uregulowanie zawarte w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. jest kategoryczne i jego zastosowanie uzasadnia stwierdzenie, że obiekt budowlany /w tym tymczasowy obiekt budowlany/ wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Okoliczności powstałe po stwierdzeniu samowoli budowlanej są nieistotne z punktu widzenia stosowania sankcji określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.