Uzasadnienie
7/IVSA 4807/03
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] wydaną w dniu [...] grudnia 2002r. na postawie art. 51 ust 1 pkt 2 i ust 4, art. 55 ust 1 pkt 3 i art. 81 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa nakazał M. U. wykonanie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oraz inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej ogrodzenia wraz z oceną o stanie technicznym oraz oceną zgodności wykonanego ogrodzenia z warunkami technicznymi w budownictwie dokonaną przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia i przedłożenia tych dokumentów w Inspektoracie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie w terminie 90 dni od uprawomocnienia się decyzji.
W uzasadnieniu organ podał, że inwestorka wykonała w sierpniu 2002r. ogrodzenie swojej działki zlokalizowanej w [...] od ulicy [...].
Ogrodzenie składa się z 2 elementów betonowych i bramy wjazdowej, wykonane na długości 7.10 m i wysokości 1.65 m znajduje się w odległości 3.30 m od krawędzi ulicy – zostało wykonane bez wymaganego art. 30 ust 1 pkt 2 prawa budowlanego zgłoszenia.
Od decyzji tej odwołał się właściciel sąsiedniej nieruchomości Z. G..
W odwołaniu podniósł, że wobec wybudowania ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia organ miał obowiązek na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazać jego rozbiórkę, a zastosowanie art. 51 prawa budowlanego odnosi się do robót wykonanych w innej sytuacji niż określone w art. 48.
Nadto odwołujący się podniósł, że nałożony na inwestora obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie ogrodzenia jest sprzeczny z art. 55 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego.
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] września 2003 na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji słusznie nakazał inwestorce wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem, natomiast nakaz złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie organ uznał za niezgodne z art. 55 prawa budowlanego, gdyż obowiązek taki dotyczy obiektów budowlanych a nie urządzeń, a takim jest przedmiotowe ogrodzenie.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z. G. wnosząc o jej uchylenie, skarżący zarzucił iż decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa budowlanego – polegającym na tym iż po ustaleniu że inwestorka wybudowała ogrodzenie bez wymaganego prawem zgłoszenia organ miał obowiązek nakazać jego rozbiórkę.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z pózn. zm).
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Korzystając z możliwości jaką stwarza ten przepis, należało uwzględnić skargę.
W ocenie Sądu w nin. sprawie organy nadzoru budowlanego zastosowały niewłaściwy przepis Prawa budowlanego, nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, czym naruszyły rażąco przepis art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie kwestionując potrzeby przedłożenia przez inwestora określonych dokumentów, należy podkreślić, iż nałożenie takiego obowiązku powinno odbywać się na podstawie art. 81 Prawa budowlanego w drodze postanowienia(dowodowego), a nie w drodze decyzji w oparciu o przepis art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który to przepis ma zupełnie inne przeznaczenie.
Forma decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zarezerwowana dla rozstrzygania sprawy co do jej istoty, co wynika z brzmienia art. 104 Kpa, zaś postanowienie zgodnie z art. 123 § 2 Kpa, nie rozstrzyga o istocie sprawy, lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania.
W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy, bez wątpienia - nałożenie na inwestorkę obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, nie jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty, a jedynie ma na celu rozszerzenie materiału dowodowego. Dopiero w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy, organ może podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne.
Należy nadto podkreślić, iż w przepisie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego mowa jest o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nałożenie zaś obowiązku przedstawienia określonych dokumentów, nie jest nałożeniem obowiązku wykonania czynności w rozumieniu powyższego przepisu.
Tego typu dokumenty jak inwentaryzacja geodezyjna, inwentaryzacja geodezyjna czy ocena o stanie technicznym są odzwierciedleniem istniejącego stanu faktycznego i samo przedstawienie tych dokumentów, nie może doprowadzić wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Jeśli organ nałożył obowiązki przedstawienia dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to tym samym wyłączył dalsze możliwości rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w oparciu o ten przepis – tj. wyłączył możliwość nałożenia obowiązku wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Bowiem po raz drugi w oparciu o ten przepis, organ nie może wydać już decyzji.
Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa skutkującą stwierdzeniem ich nieważności.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
Ponadto, na podstawie art. 152 wyżej wskazanej ustawy oparto orzeczenie w punkcie II- im wyroku.