Wyrok WSA w Warszawie z 21 stycznia 2005 r., IV SA 635/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. K., W. K., R. S., D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Skład

Przewodniczący Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Sędzia NSA Tadeusz Cysek Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.)
Dominik Niewirowski protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...], znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie do 9 budynków jednorodzinnych /jednomieszkaniowych/ w zabudowie szeregowej z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu, przewidzianych do realizacji w Gminie W. na działce nr ew.[...] w obrębie [...] przy ciągu pieszojezdnym [...]. Zaskarżona decyzja SKO zapadła po rozpatrzeniu odwołań R. i D. S., E. i K. J. oraz K. i W. K., wniesionych od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO stwierdzono, iż wprawdzie organ I instancji dopuścił się pewnych błędów proceduralnych związanych z nie wyjaśnieniem kwestii skutecznego doręczenia decyzji państwu S., czy też brakiem dostatecznego wyjaśnienia decyzji, niemniej braki te zostały wyjaśnione i uzupełnione w postępowaniu odwoławczym. W ocenie SKO w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji. Inwestycja ta jest bowiem zgodna z zapisami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz.[...]). Zgodnie z postanowieniami tego planu inwestycja położona jest w obrębie strefy MU-26 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Nie ma jednocześnie podstaw do uznania aby ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla tej inwestycji naruszało interes prawny odwołujących się. O ile osoby te zgłaszają zastrzeżenia o charakterze techniczno-budowlanym, to właściwym postępowaniem, w którym należałoby te kwestie podnosić, jest postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wniosku odwołujących się o umorzenie lub zawieszenie postępowania w związku z uchwałami Nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r. i Nr [...] z dnia [...] października 1996 r. Rady Gminy W., dotyczących opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., SKO wskazało, iż plan ten jest w dalszym ciągu planem nieobowiązującym. Nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art.45 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zawieszenie to mogło nastąpić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia uchwał Rady Gminy W. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P.. Powołane uchwały Nr [...] i Nr [...] zostały podjęte w 1996 r. a zatem minął termin, w którym zgodnie z przywołaną ustawą można byłoby zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargi na powyższą decyzję złożyli K. i W. K. oraz R. i D. S. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc w szczególności, iż decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji tej wydziela się bowiem pas szerokości 6 m "pod dojazd", który de facto stanowi drogę publiczną dla osiedla 9 domów w zabudowie szeregowej, nie przewidzianą w planie. Ponadto poprzez nieoznaczenie linii rozgraniczających planowanej drogi dojazdowej i jej położenia w stosunku do sąsiadujących działek naruszono art.42 ust.l pkt 6 oraz art.42 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). Z decyzji nie wynika także, w którym miejscu działki droga ta ma być usytuowana a w której części działki usytuowana ma być inwestycja budowlana. W ocenie skarżących K. decyzja organu I instancji nie ustala podziału działki nr [...] i nie może być podstawą dokonania takiego podziału. Narusza to art.93 pkt 6 i art.94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz.543 z późn. zm.). W obu skargach podkreślono, iż wbrew nakazowi wynikającemu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uciążliwość i szkodliwość inwestycji wykracza poza granice terenu, na którym ma zostać zrealizowana. Nie dopełniono przy tym obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi należało uwzględnić.

Wbrew art.7 i 77§1 k.p.a. organ odwoławczy nie wyjaśnił: po pierwsze - czy w dacie, w której orzekał ([...] grudnia 2002 r.) istniały przesłanki do zamieszczenia w decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanowień dotyczących podziału terenu inwestycji, po drugie - czy teren inwestycji istotnie posiada dostęp do drogi publicznej. Niewyjaśnienie tych kwestii stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zaskarżoną decyzję należało uchylić.

W decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, zamieszczono pkt 6, zatytułowany "Warunki dotyczące podziału". Stwierdza się tam, iż należy "wydzielić pas szer.min. 6,0 m na własnej działce pod dojazd oraz poprowadzenie kompletu sieci /bez kanalizacji deszczowej i oświetlenia do projektowanych działek. Uwzględnić zapisy punktu 7.1. dotyczące % zabudowy powierzchni działek wynikłych z wtórnego podziału oraz warunki ustalenia nr 6 /minimalną wielkość działki pod budynek jednorodzinny ustala się na 150 m.kw. pod warunkiem podłączenia inwestycji do komunalnych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz zachowania warunków punktu 7.1".

Rozpatrując sprawę merytorycznie organ odwoławczy nie wyjaśnił, jaki charakter posiada wskazany wyżej nakaz wydzielania z terenu inwestycji pasa o szerokości sześciu metrów pod dojazd oraz poprowadzenie kompletu sieci (bez kanalizacji deszczowej i oświetlenia do projektowanych działek). Nie jest jasne, czy intencją organu było uregulowanie w tej sposób kwestii podziału nieruchomości zgodnie z art.92-100 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w dacie orzekania przez organ II instancji publ. w Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz.543 z późn.zm.). Podkreślenia wymaga, iż wprawdzie art.94 ust.l wskazanej wyżej ustawy przewiduje ewentualność ustalenia zasad podziału nieruchomości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, niemniej tryb ten znajduje zastosowanie wyłącznie w razie braku planu miejscowego, jeżeli ponadto nieruchomość jest położona na obszarze nie objętym obowiązkiem sporządzania planu miejscowego, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia tego planu. Warunki powyższe nie zachodziły w dacie orzekania przez organ II instancji albowiem teren inwestycji objęty był postanowieniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]).

W pkt 4.1 decyzji organu I instancji, określającym warunki obsługi komunikacyjnej inwestycji, przewidziano, iż dojazd do terenu inwestycji ma mieć miejsce od ciągu pieszo -jezdnego [...], dla którego brak aktualnych danych technicznych. Uregulowanie w powyższy sposób dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej zostało dokonane bez wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy nie wyjaśnił bowiem, czy ciąg pieszo - jezdny [...] ma charakter drogi publicznej. Z oświadczenia skarżącego W. K. złożonego na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 r. wynika, iż działka nr [...], znajdująca się w przedmiotowym ciągu pieszo - jezdnym stanowi teren prywatny stanowiący współwłasność 16 osób a według informacji uzyskanych przez skarżącego w Urzędzie [...] - do chwili obecnej organ uchwałodawczy gminy nie podjął uchwały o zaliczeniu ciągu pieszo - jezdnego [...] do kategorii dróg publicznych.

Nietrafnie natomiast zarzucają skarżący naruszenie przez organ I instancji art.42 ust.l pkt 6 oraz art.42 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). Organ wypełnił bowiem ustanowiony w art.42 ust.l pkt 6 ustawy obowiązek wskazania linii rozgraniczających teren inwestycji, co jednoznacznie wynika z treści załącznika graficznego do decyzji. Organ nie miał natomiast podstaw do wskazywania w tym załączniku konkretnej lokalizacji obiektów budowlanych oraz drogi wewnętrznej. Ustaleń w tym zakresie dokonuje się bowiem dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżących droga wewnętrzna nie jest także inwestycją liniową w rozumieniu art.42 ust.2 ustawy. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia dla planowanej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie było także podstaw do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Inwestycja ta nie spełniała bowiem kryteriów wskazanych w §1 lub §2 obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz.589 z późn.zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.l pkt 1 lit.a oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).