Uzasadnienie
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie w dniu 24 grudnia 2012 r. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., w przedmiocie zwrotu przez S.Z. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, jako skarżący zostali wymienieni: S. Z. i S.Z.
W wykonaniu Zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S.Z. został wezwany do określenia, w jakim charakterze występuje w przedmiotowej sprawie (skarżącego, pełnomocnika skarżącej czy uczestnika postępowania). W piśmie tym wskazano, że zaskarżona decyzja była skierowana wyłącznie do S. Z. Następnie w piśmie z dnia 16 lutego 2013 r. S.Z. oświadczył, że w sprawie występuje jako uczestnik postępowania, gdyż sprawa dotyczy w równym stopniu jego żony – S. Z., jak i jego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony.
Natomiast zgodnie z art. 33 § 2 P.p.s.a., udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.
Wobec tego, w przypadku podmiotów wymienionych w art. 33 § 2 P.p.s.a., dopuszczenie do udziału w postępowaniu następuje na wniosek. Jednakże warunkiem udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika jest występowanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę skutecznego żądania podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I OZ 709/10 publ. Lex 741962).
Oceniając przedmiotowy wniosek Sąd uznał, że interes, jaki miałby uzasadniać dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu S. Z. nie wywodzi się z żadnego przepisu prawa materialnego, a więc jest to interes faktyczny.
Adresatem zaskarżonej decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest bowiem wyłącznie S. Z., której prawo do tych świadczeń przyznano.
Z tego też powodu Sąd, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
sw