Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] przyznano E. G. dodatek mieszkaniowy od dnia 1 września 2016 r. na okres sześciu miesięcy tj. do dnia 28 lutego 2017 r. w kwocie 55,59 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że strona spełnia kryteria do przyznania dodatku mieszkaniowego.
W odwołaniu E. G. stwierdziła, że decyzja organu I instancji jest niesłuszna. W uzasadnieniu dokonała analizy wysokości dodatku mieszkaniowego (który pobiera od roku 1995) na przestrzeni lat 2009-2014 i wskazała, że początkowo kwoty wydatków mieszkaniowych były jednakowe, a od roku 2015 nastąpiła zmiana ich wysokości. Zdaniem strony zmniejszono jej dodatek mieszkaniowy za 2 okresy. Podniosła, że załącznik do decyzji zawierający wyliczenie dodatku mieszkaniowego, otrzymuje dopiero po interwencji. Przedstawiła swoją trudną sytuację życiową: jest osobą wiekową, samotną, bez rodziny, bardzo schorowaną, otrzymującą niskie świadczenie emerytalne akcentując, że liczy się każda złotówka przyznanego jej dodatku mieszkaniowego. Podkreśliła, że od 27 stycznia 2015 r. nie wyszła z mieszkania.
Nadto stwierdziła, że lekarz rodzinny do niej przychodzi, a do lekarzy specjalistów jest dowożona. Po mieszkaniu strona porusza się przy pomocy balkoniku lub trzymając się mebli. Od 2011 r. stronie pomaga opiekunka MOPS.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2, ust. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. – dalej "u.d.m.") oraz § 1,§ 2,§ 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz.1817 z późn. zm.) orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że od 1 stycznia 2002 r. obowiązują przepisy regulujące zasady przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych, wprowadzone na mocy powołanej ustawy. W myśl art.2, art. 3 i art.5 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które spełniają łącznie następujące warunki:
- 1. mają jeden z tytułów do zajmowania lokalu wymienionych w ust. 1 art.2,
- 2. średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym (art. 3 ust.1),
- 3. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej z art.5 ust.1 i ust.2 o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Kolegium zaakcentowało, że przestrzeganie wyżej wymienionych kryteriów jest obligatoryjne, a niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala organowi na przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego określona w art. 5 ust. 1 u.d.m. w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:
- - 35 m2 - dla 1 osoby,
- - 40 m2 - dla 2 osób,
- - 45 m2 - dla 3 osób,
- - 55 m2 - dla 4 osób,
- - 65 m2 - dla 5 osób,
- - 70 m2 - dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2.
Z kolei zgodnie z art.7 ust.1 i ust. 5 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz, prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej, na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.
Odnosząc się do stanu faktycznego Kolegium wskazało, że E. G. wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Z załączonych dokumentów wynika, że strona dysponuje własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 38,40 m2, w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. E. G. pobiera świadczenie emerytalne rentowe w wysokości 1341,19 zł brutto. Za okres trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku tj. maj, czerwiec i lipiec 2016 r. było ono niezmienne: średnio miesięcznie na jedną osobę - 1341,19 zł. Dochód na osobę w gospodarstwie domowym strony wyniósł więc 1341,19 zł, co nie przekracza kwoty 175 % najniższej emerytury (882,56 zł), wynoszącej 1544,48 zł. Poniesione wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, będące podstawą ustalenia dodatku mieszkaniowego, to kwota 323,83 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji przyznał dodatek mieszkaniowy w miesięcznej kwocie 55,59 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zauważyło, że strona dysponuje prawem do lokalu mieszkalnego o powierzchni 38,40 m2, co przekracza normatywną powierzchnię użytkową dla 1 osoby określoną w art. 5 ust. 1 u.d.m. w wysokości 35,0 m2 o 3,40 m2, co stanowi 9,75%, a więc mniej niż dopuszczalne ustawowo 30%.
Kolegium wyliczyło dochód na osobę w gospodarstwie domowym strony oraz wysokość dodatku mieszkaniowego. Wskazało, że dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym strony w wysokości 1341,19 zł jest niższy od kwoty granicznej uprawniającej do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Dochód ten jest wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury na dzień składania wniosku o dodatek mieszkaniowy (150% x 882,56 zł = 1323,84 zł), stanowi on 152% kwoty najniższej emerytury, w związku z czym zastosowanie znajdzie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.d.m. - strona winna przeznaczyć 20% dochodu na pokrycie wydatków mieszkaniowych (art.6 ust. 2 pkt 1 u.d.m.).
Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, niebędących członkami spółdzielni mieszkaniowych, oraz właścicieli lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych - stanowią opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów.
Łączne ww. wydatki na lokal mieszkalny o pow. 38,40 m2, potwierdzone przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", to kwota 340,82 zł (w tym: za energię cieplną 134,78 zł, wodę i kanalizację 40,40 zł, odbiór nieczystości stałych 10,50 zł, eksploatację 78,72 zł, fundusz remontowy 76,42 zł).
Wydatki przypadające na powierzchnię normatywną to kwota (340,82 zł: 38,40 m2) x 35 m2 = 310,64 zł przy czym wobec braku ciepłej wody stronie przysługuje ryczałt z tego tytułu w wysokości 13, 19 zł, a zatem łączne wydatki na lokal mieszkalny przyjmowane dla potrzeb ustalenia dodatku mieszkaniowego to kwota 323,83 zł. Kolegium przedstawiło również sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego zauważając, że należny stronie dodatek mieszkaniowy wynosi 55,59 zł, co odpowiada kwocie dodatku mieszkaniowego przyznanego przez organ I instancji. Kolegium zauważyło przy tym, że decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego nie jest decyzją ze sfery uznania administracyjnego ale decyzją związaną, bowiem przepisy wyraźnie precyzują sposób wyliczenia dodatku. Kolegium zauważyło, że argumenty dotyczące stanu zdrowia strony i związanych z nim wydatków nie mogą wpłynąć na wysokość dodatku mieszkaniowego, albowiem jego wysokość nie jest uzależniona od takich okoliczności, a tylko od wskazanych ustawowo: dochodu na osobę w rodzinie, od liczby osób w rodzinie oraz ponoszonych wydatków na lokal mieszkalny, a organ zgodnie z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego orzeka na podstawie przepisów prawa.
Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem postępowania odwoławczego było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] zainicjowanego odwołaniem strony, a organ nie może się wypowiadać, co było przyczyną zmiany wysokości dodatku mieszkaniowego w poprzednich okresach. Dalej przypomniało, że od każdej decyzji organu I instancji strona ma prawo wniesienia odwołania w ustawowym terminie celem poddania tej decyzji weryfikacji przez organ odwoławczy.
Wobec powyższego Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji jest poprawna merytorycznie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca E. G. wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. określając je jako "nieludzkie". Stwierdziła, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego winno być doręczane jej każdorazowo wraz decyzją. W uzasadnieniu skarżąca ponownie przedstawiła swoją sytuacje życiową i zdrowotną. Zdaniem skarżącej dodatek mieszkaniowy został jej zmniejszony o około 22 zł. Podkreśliła, że oczekuje sprawiedliwego orzeczenia Sądu
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko i argumentację prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy też narusza zasady współżycia społecznego. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a"), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Przy czym, stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] o przyznaniu skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od 1 września 2016 r. do 28 lutego 2017 r. w wysokości 55.59 zł miesięcznie.
Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 966 ze zm. - dalej "u.d.m."). Zgodnie z art. 2 u.d.m. dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje:
- 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,
- 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,
- 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Natomiast stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.d.m., dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Sąd nie widzi potrzeby ponownego, szczegółowego opisywania stanu faktycznego oraz przytaczania treści wszystkich przepisów wspomnianej ustawy, albowiem kwestie te prawidłowo zostały opisane w skarżonej decyzji Kolegium.
Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego określona w art. 5 ust. 1 u.d.m. w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać:
- - 35 m2 - dla 1 osoby,
- - 40 m2 - dla 2 osób,
- - 45 m2 - dla 3 osób,
- - 55 m2 - dla 4 osób,
- - 65 m2 - dla 5 osób,
- - 70 m2 - dla 6 osób, a w razie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym większej liczby osób dla każdej kolejnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię tego lokalu o 5 m2.
Powierzchnię, o której mowa w powołanym wyżej przepisie - zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 u.d.m. - powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Podkreślić należy, że przepis ten zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Organ prowadzący postępowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego okoliczność faktyczną w postaci wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, może ustalić jedynie na podstawie orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.
Natomiast określenie "wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju", o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.d.m. będzie miało zastosowanie tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna zamieszkuje z innymi osobami lub przynajmniej chociaż z jedną osobą. Wykładnia gramatyczna tego pojęcia oznacza, że jest to pokój, którego osoba niepełnosprawna nie musi dzielić z innymi osobami. Ten warunek nie jest spełniony w niniejszej sprawie, albowiem strona zamieszkuje sama. Inną przesłanką uprawniającą do zwiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2 jest poruszanie się na wózku inwalidzkim przez osobę zamieszkującą w lokalu mieszkalnym, przy czym do uznania, że osoba "porusza się na wózku inwalidzkim" niezbędne jest potwierdzenie powyższego elementu faktycznego. Tymczasem z twierdzeń skarżącej wynika, że nie porusza się na wózku inwalidzkim lecz za pomocą balkonika lub opierając się o meble
W ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości ustalenia organów, że skarżąca spełnia przesłanki do otrzymana dodatku mieszkaniowego. W tym zakresie stanowisko organów i skarżącej są zbieżne. Kwestię sporną stanowi natomiast wysokość należnego E. G. dodatku mieszkaniowego związana z tym, że był on inny w poprzednich okresach. W ocenie skarżącej dodatek mieszkaniowy powinien być wyższy, a organy obu instancji nie uwzględniły faktu, że skarżąca jest osobą starszą, bardzo chorą i biedną. Skarżąca akcentowała miedzy innymi, że ma trudności w poruszaniu się, nie wychodzi na zewnątrz, a po mieszkaniu porusza się przy pomocy balkonika lub opierając się o meble.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Sąd podzielił argumentację organów administracji i przyjęte przez nich wyliczenia do obliczenia wysokości przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego.
Definicję "dochodu", na potrzeby ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, ustawodawca sformułował w art. 3 ust. 3 tej u.d.m. W myśl tego przepisu, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., oraz świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220).
Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami o których mowa w art. 6 ust.3-6 u.d.m., przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu (a w przypadku lokalu o powierzchni równej lub mniejszej niż normatywna - wydatkami ponoszonymi za ten lokal), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa dwuosobowego (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.d.m.). Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami o których mowa w art. 6 ust.3-6 ustawy, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu (a w przypadku lokalu o powierzchni równej lub mniejszej niż normatywna - wydatkami ponoszonymi za ten lokal), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa dwuosobowego (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy).
Organy właściwie przyjęły, że miesięczny dochód uzyskiwany przez prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe E. G. w wysokości 1341,19 zł jest niższy od kwoty granicznej uprawniającej do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy i jest on wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury na dzień składania wniosku o dodatek mieszkaniowy, a zatem zgodnie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.d.m. - skarżąca winna przeznaczyć 20% dochodu na pokrycie wydatków mieszkaniowych.
Ponadto organy wzięły pod uwagę, że łączne wydatki na lokal mieszkalny o pow. 38,40 m2, potwierdzone przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", to kwota 340,82 zł natomiast wydatki przypadające na powierzchnię normatywną to kwota 310,64 zł Organy powiększyły tę kwotę o ryczałt z tytułu braku wyposażenia mieszkania w instalację doprowadzającą ciepłą wodę, stanowiący równowartość 20 kWh energii elektrycznej na jedną osobę. W rezultacie całość wydatków wyniosła kwotę 323,83 zł. Kolegium prawidłowo wskazało, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami o których mowa w art. 6 ust.3-6 u.d.m., przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu (a w przypadku lokalu o powierzchni równej lub mniejszej niż normatywna - wydatkami ponoszonymi za ten lokal), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa dwuosobowego (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.d.m.) i przedstawiło skrupulatne obliczenia, które znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. Organ przyjął do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego wskazana przez skarżącą kwotę jej miesięcznego dochodu.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze należy wskazać, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw. Ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Zatem organy rozpatrujące wnioski o udzielenie dodatku mieszkaniowego muszą kierować się kryteriami określonymi wyłącznie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie. Stąd też podniesione przez skarżącą kwestie nie mogły być wzięte pod uwagę, jako pozbawione znaczenia prawnego w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależne od sytuacji życiowej skarżącej.
Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącej. Należy również zauważyć, że zarówno Sąd jak i organy administracji nie mogły odnieść się do zarzutów i twierdzeń skarżącej dotyczących dodatków mieszkaniowych przyznanych jej w poprzednich okresach ponieważ wskazane przez skarżącą okoliczności nie dotyczą rozpatrywanej sprawy.
Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności - na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Wobec powyższego, skoro Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które dawałyby podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.