Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego J. K. zam. w B. przy ul. [...]. Jako podstawę odmowy wskazał na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także okoliczność, że skarżący nie oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt. 4 i 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, świadczenie takie przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem bądź też zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującymi na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Wskazując na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu organ I instancji powołał się na ustalenia przyjęte w wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., w którym wskazano, że nie doszło do skutecznego zawarcia umowy najmu.
W odwołaniu z dnia 12 września 2012 r. J. K. wniósł o uchylenie decyzji, uzasadniając to błędnym stanowiskiem organu I instancji, polegającym na przyjęciu, iż nie jest on osobą oczekującą na przysługujący mu lokal zamienny lub socjalny. Jak wyjaśnia, nie zawierał umowy najmu lokalu nr [...] z dnia [...] r. i oczekuje na mieszkanie docelowe, o czym powiadamiał wielokrotnie organ pierwszej instancji. W piśmie z dnia 21 września 2012 r. J. K. zwrócił się z prośbą o umożliwienie mu udziału w rozprawie administracyjnej.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wyznaczenia rozprawy, uzasadniając to posiadaniem pełnego materiału dowodowego w badanej sprawie niezbędnego do orzekania. J. K., jak podkreślono, stawił się 29 września 2012 r. w siedzibie SKO i zapoznał się z aktami sprawy, miał zatem możliwość wypowiedzenia się w sprawie.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego stwierdzono, że J. K. zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oraz nie oczekuje na lokal zamienny lub socjalny.
W skardze z dnia [...] r. J. K. wniósł o zmianę decyzji lub jej uchylenie i skierowanie sprawy do organu I instancji. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niezbadanie przez organ administracji publicznej całokształtu stanu faktycznego, w wyniku czego doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania strony do czynności podejmowanych przez organy. Wskazał ponadto na naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez błędne przyjęcie, iż nie spełnia on przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego.
Jak podnosi w skardze, co prawda nie podpisywał umowy najmu lokalu, jednakowoż w dniu 10 grudnia 2002 r. złożył ustny wniosek o wpis na listę osób oczekujących na lokal zastępczy. Należy zatem przyjąć, jak wywodzi, iż jest wpisany na taką listę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącemu.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j.Dz.U. z 2013 r., poz. 966, dalej: u.d.m.). Zgodnie z tym przepisem dodatek mieszkaniowy przysługuje:
- 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,
- 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,
- 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Przywołany przepis, mając charakter bezwzględnie obowiązujący, określa podstawową przesłankę przyznania dodatku mieszkaniowego, jaką jest dysponowanie przez wnioskodawcę jednym ze wskazanych w nim tytułów prawnych do lokalu, z którym dodatek taki jest związany. Innymi słowy rzecz ujmując, właściwy organ administracji może przyznać dodatek mieszkaniowy na pokrycie kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego będącego w posiadaniu wnioskodawcy tylko w tym przypadku, kiedy będzie on mógł wykazać się jednym z wymienionych tytułów.
Skarżący, jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wyjaśniającego, nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu przy ul. [...]. Okoliczności tej J. K. nie kwestionuje. Poza tym, nie spełnia także kryterium określonego w art. 2 ust 1 pkt 5 tej ustawy, nie figuruje bowiem na liście osób zakwalifikowanych na 2012 r. do przyznania lokalu mieszkalnego lub socjalnego. Jak wynika z treści skargi, znajduje się na liście osób oczekujących na lokal zastępczy ze względu na złożenie ustnego wniosku o umieszczenie na takiej liście w dniu 10 grudnia 2001 r. Twierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi dowodami, nie potwierdza tego również organ pierwszej instancji, prowadzący taką listę.
Wobec tego, skoro skarżący nie spełnia podstawowego kryterium koniecznego do uzyskania dodatku mieszkaniowego, decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć skarżącego - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych.
Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.