Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Gmina K. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o stwierdzenie nieważności między innymi decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej zobowiązania do zwrotu należności poniesionych przez Gminę K. z tytułu wydatków za pobyt L. W. w Domu Pomocy Społecznej.
Zaskarżonym postanowieniem wymienione Kolegium w trybie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) stwierdziło niedopuszczalność wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie to wyniknęło z uznania, że Prezydent Miasta K., z upoważnienia którego została wydana powyższa decyzja I instancji, nie posiada legitymacji do złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności, gdyż Gmina nie jest stroną postępowania.
W skardze Gmina K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że wykazała swój interes prawny w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie musi być wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż dotknięte jest wadą kwalifikowaną powodującą jego nieważność, co sąd wziął pod uwagę z urzędu stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 późn. zm., dalej p.p.s.a.).
Kolegium zastosowało rozstrzygnięcie, które nie jest przewidziane w procedurze administracyjnej. Powołany w postanowieniu art. 134 k.p.a. odnosi się wyłącznie do postępowania odwoławczego i pozwala na stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, a nie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Natomiast sytuacja, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną reguluje art. 61a k.p.a., według którego wydaje się wówczas postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W tym stanie rzeczy, skoro zarówno wskazana przez organ podstawa prawna, jak i zastosowane rozstrzygnięcia są wadliwe, w istocie zaskarżone postanowienie zapadło w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W związku z powyższym na mocy art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.