Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] pełnomocnik D.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] dotyczącą cofnięcia skarżącemu uprawnień kategorii: A, B, C, B+E, C+E i T. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim faktycznie pozbawia skarżącego prawa do kierowania pojazdami mechanicznymi w połączeniu ze zwrotem zatrzymanego dokumentu. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący i jego rodzina utrzymują się z działalności gospodarczej polegającej na handlu oponami samochodowymi. Działalność ta jest faktycznie prowadzona przez skarżącego i stanowi jedyne źródło utrzymania dla jego rodziny. Odebranie uprawnienia do kierowania pojazdami uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej i postawi rodzinę skarżącego w bardzo niekorzystnej sytuacji materialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Regulacja prawna wskazanego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005r.).
Odnosząc się do argumentów mających na celu uzasadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zauważyć należy, iż pełnomocnik skarżącego powołał się na faktyczną niemożność prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej z chwilą cofnięcia uprawnień kategorii: A, B, C, B+E, C+E i T. Jednakże, co wynika również z wywodów skargi, działalność gospodarcza stanowiąca jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny, to działalność zarejestrowana faktycznie na żonę skarżącego. Ona jest zatem podmiotem gospodarczym, a skarżący, gdyby przyjąć za wiarygodne twierdzenia pełnomocnika sporządzającego skargę, wykonuje w ramach tego podmiotu określone, zlecone mu zadania, jako kierowca. W sytuacji, gdy zadań tych skarżący nie może wykonywać, przedsiębiorca musi rozważyć celowość powierzenia koniecznych dla funkcjonowania przedsiębiorstwa funkcji innej osobie.
Nadto zauważyć trzeba, iż twierdzenia skargi nie zostały w żadnej mierze udokumentowane, ani co do faktu prowadzenia przez skarżącego w celach zarobkowych pojazdu, ani co do faktu prowadzenia przez jego żonę firmy o charakterze zbliżonym do handlu obwoźnego.
W świetle natomiast orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w sytuacji, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utartą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (patrz: postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07). W niniejszej sprawie pełnomocnik natomiast w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi D.S. jedynego źródła utrzymania lub w inny sposób spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki.
Na marginesie godzi się również podnieść, że zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tymże ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych użytkowników drogi. Zatem w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, winno zostać szczególnie uzasadnione w innym bowiem przypadku podważona zostałaby istota i cel zatrzymania prawa jazdy.
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 3