Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 1.04.2016 r. D. H. (dalej: "skarżąca") wystąpiła do Kierownika Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przyznanie dodatku w wysokości świadczenia wychowawczego na rzecz W. G. (ur. [...])określonego w przepisach ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 z późn. zm., dalej w skrócie: "ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci").
Kierownik Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B., decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego dodatku w wysokości świadczenia wychowawczego. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 09.12.2011 r., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] o sygn. akt [...] W. G. została umieszczony w prowadzonej przez skarżącą rodzinie zastępczej i z tego tytułu skarżąca od dnia 1.01.2012 r. otrzymuje świadczenia z ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm., dalej: "ustawa o pomocy społecznej"). Z uwagi na fakt, że skarżąca sama dokonała wyboru świadczenia organ odmówił przyznania jej dodatku wychowawczego na dziecko, bowiem taki dodatek przysługuje do świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej według ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575, dalej: "ustawa o wspieraniu rodziny"). Skarżąca natomiast otrzymuje świadczenia na podstawie art. 226 ust. 5 i 9 ustawy o wspieraniu rodziny w związku z art. 78 ustawy o pomocy społecznej, który nie zawiera dodatku wychowawczego.
Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się wyrażając niezadowolenie z treści otrzymanego rozstrzygnięcia, bowiem jej zdaniem wnioskowany dodatek wychowawczy powinien być przyznany na wszystkie dzieci umieszczone w pieczy zastępczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...]Kolegium podzieliło stanowisko oparte na językowej wykładni, że dodatek wychowawczy przewidziany w art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny, nie ma charakteru samoistnego i może zostać przyznany jedynie osobom, które otrzymały świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny.
Natomiast skarżąca - jako rodzina zastępcza pobierała świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka W. G., przyznawane na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Tym samym Kolegium, mając również na uwadze art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny uznało, że przyznanie skarżącej dodatku wychowawczego nie było możliwe. Dnia 1.04.2016 r. weszła w życie ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z jej art. 46 pkt 1, w ustawie o wspieraniu rodziny została wprowadzona zmiana w art. 80 polegająca na dodaniu, po ust. 1, ust. 1a w brzmieniu: "Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka do świadczenia, o którym mowa w ust. 1, na każde umieszczone dziecko w wieku do ukończenia 18. roku życia przysługuje dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zwany dalej "dodatkiem wychowawczym". Przepis art. 80 ust. 1 ustawie o wspieraniu rodziny brzmi natomiast: " Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka, na każde umieszczone dziecko, przysługuje świadczenie na pokrycie kosztów jego utrzymania, nie niższe niż kwota: 1) 660 zł miesięcznie - w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej spokrewnionej;
2) 1 000 zł miesięcznie - w przypadku dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka. Z powyższego wynika, że na mocy ustawy o wspieraniu rodziny, rodzina zastępcza oprócz świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka może również ubiegać się o dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego. Po myśli art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny sprawy o wynagrodzenia, dodatki oraz świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka lub osoby przebywającej w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, do których prawa powstało przed dniem wejścia ustawy, podlegają, z zastrzeżeniem ust. 9, rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych, na wniosek osoby otrzymującej te świadczenia, dodatki i wynagrodzenia. W dniu 16.01.2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń z tytułu rodziny zastępczej oświadczając, iż prosi o przyznanie świadczenia dla rodziny zastępczej na zasadach dotychczasowych, czyli na podstawie ustawy o pomocy społecznej. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji przyznał jej świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania W. G. w rodzinie zastępczej od dnia 1.01.2012 r. do dnia 27.08.2027 r. w kwocie 988,20 zł. miesięcznie. W niniejszej sprawie wprowadzony wyżej przywołanym art. 46 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego odnosi się do świadczenia, o którym mowa w art. 80 ustawy o wspieraniu rodziny, a zatem do tych rodzin zastępczych oraz prowadzących rodzinne domy dziecka, które w oświadczeniach składanych w styczniu 2012 r. zadeklarowały chęć pobierania świadczeń na nowych, obowiązujących od dnia 1.01.2012 r. zasadach, tj. w oparciu o ustawę o wspieraniu rodziny. Ponieważ skarżąca sama zdecydowała, że świadczenia na rzecz W. G. będzie pobierać na dotychczasowych (korzystniejszych) zasadach, tj. w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej, wnioskowane świadczenie jej nie przysługuje, gdyż ustawodawca przewidział go tylko dla osób pobierających świadczenia, w oparciu o art. 80 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca domagała się uchylenia obu wydanych w jej sprawie decyzji, bowiem wobec wnuków pełni wraz z mężem funkcję rodziny zastępczej oraz sprawuje nad nimi faktyczną opiekę. Pobieranie już wcześniej świadczenia z tytułu rodziny zastępczej na K. i W. G. na podstawie ustawy o pomocy społecznej, jej zdaniem nie może stać na przeszkodzie w otrzymaniu wnioskowanego świadczenia. Nadto, w innych miastach świadczenie to przyznawane jest rodzinom zastępczym otrzymującym świadczenia zarówno w oparciu o ustawę o wspieraniu rodziny, jaki i ustawę o pomocy społecznej.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzje organów obu instancji w sposób nieprawidłowy interpretowały art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dotychczas tylko ten Sąd rozpoznawał tego typu spory) prezentuje w tym zakresie jednolite stanowisko (por. wyroki z dnia: 15 grudnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Kr 1234/16; 12 stycznia 1017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1055/16 i sygn. akt III SA/Kr 1243/16; 1 lutego 2017r. o sygn. akt III SA/Kr 1240/16; 7 lutego 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1242/16; 22 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1456/16; 28 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1422/16; 20 kwietnia 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 185/17 i o sygn. akt III SA/Kr 185/17 - wszystkie są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOSA"). Rozpoznawana sprawa nie różni się bowiem od spraw rozstrzyganych wymienionymi wyrokami.
Orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu podziela i uznaje za swoje stanowisko prezentowane w przywołanych wyrokach, iż dodatek wychowawczy przewidziany w art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny przysługuje każdej rodzinie zastępczej niezależnie od tego, czy rodzina ta pobiera świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka na podstawie powołanej ustawy, czy też na podstawie ustawy o pomocy społecznej.
Istotą sporu była wykładnia i zastosowanie art. 80 ust. 1 a ustawy o wpieraniu rodziny w stosunku do rodzin zastępczych spokrewnionych i otrzymujących świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dzieci znajdujących się w tych rodzinach, w sytuacji gdy istnieje dualizm przyznawania tego typu świadczeń: albo na podstawie ustawy o wpieraniu rodziny (art. 80), albo na podstawie ustawy o pomocy społecznej (art. 78 - są to świadczenia z reguły wyższe z uwagi na wyższą podstawę ich naliczania).
Należałoby więc za poprzednio orzekającymi składami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (np. wyrok z dnia 28 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1422/16) wskazać, że dnia 1 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w ustawie o wspieraniu rodziny wprowadzono zmianę polegającą na dodaniu w art. 80 ustawy o wpieraniu rodziny, regulującym świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, ustępu 1a, zgodnie z którym: "Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka do świadczenia, o którym mowa w ust. 1, na każde umieszczone dziecko w wieku do ukończenia 18 roku życia przysługuje dodatek w wysokości świadczenia wychowawczego określonego w przepisach o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zwany dalej «dodatkiem wychowawczym»." (cytat).
Ustawa o wspieraniu weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. i zastąpiła dotychczas obowiązujące przepisy w sprawie m. in. rodzin zastępczych, zamieszczone w ustawie o pomocy społecznej.
Zgodnie z art. 226 ust. 5, 6 i 7 znowelizowanej ustawy o wpieraniu rodziny sprawy o świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka lub osoby przebywającej w rodzinie zastępczej, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych, jeżeli osoba otrzymująca świadczenie złoży stosowny wniosek w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy (ust. 5 i 6). W związku z tym na starostę został nałożony obowiązek poinformowania rodzin zastępczych o możliwości złożenia takiego wniosku, który to obowiązek powinien był zostać wykonany w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy (ust. 7).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wraz z mężem była rodziną zastępczą spokrewnioną z umieszczoną w niej małoletnią W. G. (ur.[...].), w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]o sygn. akt [...] i otrzymywała świadczenia na pokrycie kosztów jej utrzymania, na podstawie ustawy o pomocy społecznej (decyzja z dnia [...] nr [...] znajdująca się w aktach sprawy).
W dniu 1.04.2016 r. skarżąca wystąpiła do Kierownika Działu Wsparcia Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B.u o przyznanie dodatku na rzecz W.G. w wysokości świadczenia wychowawczego, na podstawie art. 80 ust. 1 a ustawy o wpieraniu rodziny.
Złożenie wniosku, o którym mowa w art. 226 ust. 6 ustawy o wspieraniu rodziny, powoduje taki skutek, że dotychczasowe przepisy znajdują zastosowanie tylko do sytuacji, gdy prawo do danych świadczeń powstało przed dniem 1 stycznia 2012 r., a zatem tylko, gdy do umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej doszło przed tą datą. Wynika to ze sformułowania art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny. Wniosek, o którym mowa w art. 226 ust. 6 o ustawy o wspieraniu rodziny dotyczy tylko świadczeń, do których prawo powstało przed wejściem w życie nowej ustawy.
Zdaniem Sądu Kolegium błędnie odczytało i zinterpretowało art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny.
Regulacja zawarta w tym przepisie nie dotyczy żadnych świadczeń związanych z utrzymaniem dziecka w rodzinie zastępczej i opłatami za taki pobyt, wprowadzonych po dniu 1 stycznia 2012 r., tj. po wejściu w życie ustawy o wspieraniu rodziny. Nie dotyczy więc także nowego rodzaju świadczenia w postaci dodatku wychowawczego, wprowadzonego z dniem 1 kwietnia 2016 r. Przepis art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny wskazuje wyłącznie na możliwość rozpatrywania spraw o świadczenia enumeratywnie w tym przepisie wymienione na zasadach dotychczasowych i musi on być interpretowany ściśle. Z pewnością nie można go uznać za podstawę wyłączenia prawa do świadczenia, o którym mowa w art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny. Z taką argumentacją organu nie można się zgodzić, ponieważ jej nieprawidłowość wynika już z samego brzmienia art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny.
Wniosek złożony na podstawie tego przepisu nie dotyczył i nie mógł dotyczyć jakichkolwiek przyszłych, bliżej nieokreślonych świadczeń wprowadzonych przez ustawodawcę.
Akceptując stanowisko organów orzekających w sprawie należałoby uznać, że skarżąca składając wniosek, na podstawie art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny, "zrzekła się" prawa do wszelkich przyszłych świadczeń, jakie ewentualnie ustawodawca wprowadzi po dniu 1 stycznia 2012 r. na rzecz dzieci korzystających z systemu pieczy zastępczej. Takie rozumowanie nie jest prawidłowe.
W ocenie składu orzekającego, żaden przepis nie wyłącza zastosowania art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny, do wniosków rodzin zastępczych otrzymujących inne świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Z samych materiałów legislacyjnych wynika, że celem ustawodawcy nie było rozróżnianie rodzin zastępczych w zależności od podstawy prawnej finansowania kosztów utrzymania dzieci wychowywanych w takich rodzinach. Z uzasadnienie projektu rządowego ustawy (druk sejmowy 216 Sejmu VIII kadencji) wynika wyraźnie, że projektowana ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci zakładała, że "(...) świadczenie o podobnym charakterze do wprowadzanego świadczenia wychowawczego, będzie przysługiwało rodzinom zastępczym i osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka. Świadczenie to wprowadzone zostanie do systemu wspierania rodziny i pieczy zastępczej i będzie miało formę dodatku do otrzymywanych przez rodziny zastępcze i osoby prowadzące rodzinne domy dziecka (świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej.
Dodatek ten nazwany został "dodatkiem wychowawczym" i jego wysokość wynosić będzie tyle samo ile wynosić będzie wysokość świadczenia wychowawczego. Dodatek wychowawczy przysługiwać będzie na umieszczone w rodzinnej pieczy zastępczej dziecko, w wieku do ukończenia 18. roku życia. W odróżnieniu od świadczenia wychowawczego prawo do dodatku na pierwsze dziecko nie będzie uzależnione od dochodu. Rozwiązanie takie wynika z faktu, że rodziny zastępcze i osoby prowadzące rodzinne domy dziecka wykonują zadanie władz publicznych, wynikające z art. 72 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zapewniają opiekę dzieciom pozbawionym opieki rodzicielskiej (...). Dodatek ten, podobnie jak świadczenie wychowawcze, będzie finansowany z budżetu państwa, a jego realizacja stanowić będzie dla powiatu zadania z zakresu administracji rządowej." (cytat).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest zgodność wyników osiągniętych przy zastosowaniu wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2016 r. o sygn. akt I GSK 103/15 i przytoczone tam poglądy doktryny oraz judykatury, CBOSA).
Nie można się zgodzić z argumentacją organów orzekających w sprawie, że świadczenie to dotyczy wyłącznie osób pobierających świadczenia z art. 80 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny, tj. świadczenia na podstawie tej konkretnej ustawy. Możliwa jest również językowa interpretacja, że w istocie art. 80 ust.1a ("Rodzinie zastępczej oraz prowadzącemu rodzinny dom dziecka do świadczenia, o którym mowa w ust. 1 przysługuje dodatek...") odwołuje się do rodzaju świadczenia, o którym mowa w ust. 1, a więc "świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania", a nie podstawy prawnej przyznania tego typu świadczeń. Taka interpretacja zgodna jest przede wszystkim z celem przepisu, co potwierdzają cytowane wyżej materiały legislacyjne. Systemowo nie ma też przeszkód w różnicowaniu rodzin wychowujących własne dzieci i rodzin zastępczych. Korzystniejsza sytuacja (brak ograniczenia dochodowego przy pierwszym dziecku) wynika, na co zwracali uwagę projektodawcy, z realizacji zadań publicznych przez rodziny zastępcze.
Nie ma natomiast uzasadnienia różnicowanie sytuacji dzieci w rodzinach zastępczych otrzymujących świadczenia, czy to na podstawie ustawy o pomocy społecznej, czy to na podstawie ustawy o wspieraniu rodziny.
Fakt pobierania świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, decyduje o istnieniu prawa do pobierania nowego świadczenia w postaci dodatku wychowawczego.
Jak już wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przywołanym już wcześniej wyroku z dnia 28 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Kr 1422/16, nieistotne jest więc w jaki sposób - na "starych", czy też na "nowych" zasadach - wyliczona została wysokość świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka. Stanowisko przeciwne prowadziłoby bowiem do niczym nieuzasadnionego różnicowania dzieci pozostających w rodzinach zastępczych, co pozostawałoby w sprzeczności z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą równości, oraz wynikającym z art. 72 Konstytucji RP prawem dziecka pozbawionego opieki rodzicielskiej do opieki i pomocy władz publicznych. Co prawda, rodziny zastępcze otrzymujące świadczenia na podstawie dawnego art. 78 ustawy o pomocy społecznej faktycznie otrzymują wyższe świadczenia niż rodziny zastępcze otrzymujące podobne świadczenia na podstawie art. 80 ustawy o wpieraniu rodziny.
Niemniej jednak dodatek wychowawczy nie może być traktowany przez organy jako instrument niwelujący te różnice, skoro z wyraźnej woli ustawodawcy, wprowadzającego art. 226 ust. 5 ustawy o wpieraniu rodziny, rodziny zastępcze miały prawo do zachowania warunków "korzystniejszych". Na tożsamość obydwu typów świadczeń w kontekście art. 32 Konstytucji RP wskazuje również doktryna, akcentując, że również ze względu na wartości konstytucyjne (wyrażone w art. 2 i 32 Konstytucji RP) rodzinie zastępczej, pobierającej świadczenia na tzw. starych zasadach, tj. na podstawie art. 226 ust. 5 o wspieraniu rodziny w związku z art. 78 ustawy o pomocy społecznej (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r.), w związku ze złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny, przysługuje prawo do dodatku wychowawczego, o którym mowa w art. 80 ust. 1 tejże ustawy (Grzegorz Ninard, "Dodatek wychowawczy dla rodziny zastępczej pobierającej świadczenie na pokrycie częściowych kosztów utrzymania każdego umieszczonego w niej dziecka na tzw. starych zasadach." Nowe Zeszyty Samorządowe, 2016, nr 3. s. 43 i powołane tamże orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądy doktryny).
Rozpatrując ponownie wniosek skarżącej, organy uwzględnią stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku.
W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia art. 80 ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny przez błędną jego interpretację, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a., Sąd, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.