Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. P.G. reprezentowany przez adwokata J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...], którą uchylono rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]r. w części dotyczącej daty zwolnienia P.G. ze służby oraz ustalono datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 14 października 2013 r.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji jest niezbędne, gdyż podjęte wobec P.G. czynności zmierzają do pozbawienia go wszelkich praw w zakresie stosunku służbowego, a wstrzymanie wykonania decyzji jest jedyną możliwą na tym etapie ochroną skarżącego przed skutkami naruszenia prawa przez organy policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy przede wszystkim zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień 10 października 2013 r., którą to datę decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. zmieniono na dzień 14 października 2014 r. Dodatkowo rozkazowi personalnemu z dnia [...]r. nadano na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym skarżący nie jest już funkcjonariuszem Policji. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 – oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.