Uzasadnienie
W dniu 12 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...]r., wydaną z upoważnienia Wójta Gminy we W., rozstrzygającą o odmowie przyznania wyżej wymienionej świadczenia pielęgnacyjnego na męża – A.K.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji umotywował odmowę przyznania spornego świadczenia wywodząc, iż w świetle art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), przysługuje ono osobie, która w celu sprawowania opieki nad dzieckiem bądź inną osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo też rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W ocenie Kolegium, G.K. do osób takich nie należy, jako że podlega ubezpieczeniu społecznemu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, co zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowym (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1987/10) wyklucza możliwość nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie przyznając, że posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 4,63 ha i z mocy prawa podlega ubezpieczeniu społecznemu w KRUS. Podkreśliła jednak, iż w następstwie choroby małżonka zaprzestała hodowli tuczników, którą w ramach tego gospodarstwa wcześniej prowadziła i aktualnie ogranicza się do obsiewania pola uprawnego żytem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. jedną z podstaw fakultatywnego zawieszenia postępowania przez sąd jest sytuacja, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Godzi się zaakcentować, iż rzeczona przesłanka powinna być interpretowana szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania.
W szczególności dotyczy to przypadku, gdy zawieszenie postępowania stanowi następstwo skierowania, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez rozszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, bądź skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania o zgodność danego przepisu z ustawą zasadniczą. Nie budzi wątpliwości, że taki kierunek celowościowej wykładni art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. pomimo, iż odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym zasadnicze znaczenie ma jednolitość orzecznictwa. Zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji byłoby bowiem odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, Kraków, wyd.
IV, 2011 r., s. 377). Zaprezentowane wyżej stanowisko jest tożsame z poglądem przeważającym w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 760/11, z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 640/10 oraz z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 263/09 - wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając na względzie powyższe trzeba zaznaczyć, że w zakresie innej sprawy, zarejestrowanej pod sygn. akt I OSK 116/12 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. przedstawił składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: "czy w świetle art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi samo przez się negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego".
Mając na względzie motywację, o jaką oparto rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, Sąd - po dokonaniu analizy uzasadnienia cytowanego wyżej postanowienia NSA z dnia 28 czerwca 2012 r., a w szczególności zważywszy zaakcentowane w nim rozbieżności w orzecznictwie co do tego, czy rolnik, a więc osoba posiadająca gospodarstwo rolne może uzyskać prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego - uznał, że udzielenie odpowiedzi na rzeczone pytanie ma istotne znaczenie dla rozpoznanej sprawy.
Należało zatem przyjąć, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania, które zostanie w tym zakresie przeprowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a.