Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. Z.W. wniósł skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., nr [...] uchylającą, w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, decyzję – rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 pkt 2 ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz ustalającą datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] r. i w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, który skarżący uzasadnił tym, że skutkiem jej wykonania będzie pozbawienie skarżącego resztek nadziei pozostania w służbie oraz pozbawienie go znacznej ilości środków finansowych, niezbędnych do zapewnienia jego rodzinie życia na dotychczasowym poziomie.
Dalej argumentowano, że wykonanie decyzji spowoduje konieczność zaciągnięcia kredytów, co prowadzi wprost do niepowetowanych, nieodwracalnych, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zaznaczył, że nawet po uniewinnieniu może uzyskać świadczenie jedynie za okres sześciu miesięcy pozostawania poza służbą, a co się z tym wiąże tylko wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewni możliwie maksymalną, efektywną sądową kontrolę administracji poprzez stworzenie warunków zapewniających skuteczną realizację orzeczenia sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie odnosząc się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej.
Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy podkreślić, że skarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane bowiem określało ono wprost datę zwolnienia ze służby w Policji wskazując, że jest to dzień [...] r. Warunkiem natomiast zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak więc jest podstaw do zastosowania tej instytucji, wówczas, gdy już wszystkie skutki, jakie mogły wyniknąć z wykonania decyzji nastąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania pełni funkcję prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu staje się w takiej sytuacji bezprzedmiotowe (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 20008 r., sygn. akt II OZ 59/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Dodatkowo wskazać należy, że wykonanie orzeczenia o zwolnieniu ze służby nie powoduje trwałej zmiany rzeczywistości stosownie bowiem do regulacji art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi zwolnionemu ze służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc służby (art. 42 ust. 5 ustawy o Policji).
Ponadto zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 i 7 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust.
1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Stwierdzić więc należy, że wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma w tym przypadku charakter odwracalny.
Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.