Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C., na podstawie art. 104 k.p.a., art. 2 ust. 1, art. 3 ust 1, art. 5, art. 6 i art. 7 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), przyznał E. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. miesięcznie na okres od [...] r. do [...]r..
W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, iż od kwoty dodatku MOPS "odtrąca" kwotę [...] zł twierdząc, że jest to dochód strony, z czego wynika, że dodatek wynosi [...] zł.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał stosowne przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych określające warunki przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 2, art. 3 i art. 5 ustawy) oraz sposób jego obliczenia (art. 6 ust. 1 i 6 i 7 tej ustawy). Następnie organ stwierdził, że decyzja organu I instancji uznająca, że strona spełnia kryteria ustawowe i przyznająca jej dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] jest prawidłowa. Ponadto, w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej, odniósł się do twierdzeń zawartych w odwołaniu wskazując, iż dodatek mieszkaniowy stanowi dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 tej ustawy.
W skardze na powyższą decyzję E. S. podniósł, że poprzednią decyzją został mu przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł mimo, iż płacił [...] w kwocie [...] zł. Obecnie kwota [...] wzrosła do [...] zł, zaś dodatek został obniżony do kwoty [...] zł. Ponadto przedstawił swoją [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione, a które Sąd zgodnie z powołanym wyżej art. 134 § 1 P.p.s.a. wziął pod uwagę z urzędu
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi ustawa z dnia 14 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), która określa warunki jakie muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz sposób jego obliczenia.
Bezsporne w sprawie jest, że skarżący spełnia warunki, do przyznania dodatku mieszkaniowego w związku z tym taki dodatek został mu przyznany. Posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz spełnia kryterium dochodowe oraz powierzchniowe lokalu określone w art. 3 i art. 5 tej ustawy.
Natomiast organy orzekające w sprawie dostatecznie nie wyjaśniły kwestii wydatków przyjętych do obliczenia dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący zamieszkuje w lokalu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Zatem dla obliczenia dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 6 tej ustawy do wydatków zalicza się:
- 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy,
- 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.
Zatem kwestia ustalenia wydatków w sytuacji określonej w art. 6 ust. 6, która miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ma istotne znaczenie dla prawidłowego wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Tymczasem organ pierwszej instancji przyjmując do obliczenia dodatku kwotę łączną wydatków za mieszkanie w wysokości [...] zł, którą wykazał w załączniku do decyzji, nie wyjaśnił w jaki sposób kwota ta została wyliczona. Organ nie wyjaśnił również kwestii zaliczenia (bądź nie zaliczenia) do wydatków opłat, o których mowa w art. 6 ust. 6 pkt 2 tej ustawy. Również organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji ograniczył się wyłącznie do zacytowania przepisu art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych bez wskazania w jaki sposób została wyliczona kwota wydatków przyjętych do obliczenia dodatku mieszkaniowego.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia Zarządzenia Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stawek czynszu za najem lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy C. wydanego z upoważnienia Prezydenta przez Zastępcę Prezydenta Miasta C. Jednakowoż nie jest ona potwierdzona za zgodność z oryginałem, a nadto nie zawiera podpisu osoby, która zarządzenie to wydała. Ponadto zarządzenie to ustala stawki bazowe do wyliczenia czynszu, które, w świetle zawartego w nim uregulowania § 2, ulegają zróżnicowaniu o czynniki podwyższające i obniżające wartość użytkową lokali mieszkalnych określone w załączniku do uchwały Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy C. na lata [...]-[...]. Akta administracyjne nie zawierają jakiegokolwiek wyliczenia przyjętej przez organ pierwszej instancji kwoty wydatków w oparciu o wskazane uregulowania, nie zawierają również powyższej uchwały, na podstawie której wyliczenie to powinno być dokonane.
W tej sytuacji przyjdzie stwierdzić, iż organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie pomimo wskazanych wyżej braków postępowania, a tym samym w istocie nie rozpoznał na nowo sprawy w jej całokształcie, do czego jest zobowiązany w oparciu o art. 136 k.p.a. naruszając przy tym zasadę wyrażona w art. 7 k.p.a., która nakłada obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera ustaleń faktycznych we wskazanym wyżej zakresie, a zatem w sposób istotny uchybia warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji służyć ma bowiem wyjaśnieniu zarówno stanu faktycznego ustalonego przez organ w toku postępowania jak i stanu prawnego, który organ brał jako podstawę przy podejmowaniu decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia natomiast, w przypadku jej zaskarżenia, kontrolę polegającą na tym, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej.
Wskazane powyżej braki w rozpoznawanej sprawie uniemożliwiają zatem Sądowi zbadanie prawidłowości wydanych w sprawie decyzji w zakresie wydatków przyjętych za podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona ustaleń w naprowadzonych kierunkach a następnie wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.
Dodatkowo przyjdzie wskazać, że, jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy, dodatek mieszkaniowy stanowi dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm), na podstawie którego ustala się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Natomiast zasiłek stały z pomocy społecznej jest dochodem w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Z wyżej wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.