Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek M.O. z dnia 14 kwietnia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie, pomimo wezwania, urzędowego formularza "PPF".
W dniu 24 czerwca 2015 r. wpłynęło do tut. Sądu zażalenie na wyżej wymienione zarządzenie. W jego uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła przyczynę problemów z odbieraniem listów poleconych do niej kierowanych, która wynika z konieczności sprawowania opieki nad ojcem mieszkającym w S. Ponadto do zażalenia dołączyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W treści wniosku wskazała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe a źródłem jej dochodu są alimenty w wysokości 300 zł oraz gospodarstwo rolne, z którego osiąga miesięczny dochód w kwocie 478,16 zł. Ponadto oświadczyła, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Dodała natomiast, że jest w posiadaniu nieruchomości tzn. budynku mieszkalno – gospodarczego o powierzchni 60 m² i mieszkania o wielkości 48 m² oraz nieruchomości rolnej (1,4 ha). Stwierdziła również, że jest osobą niepełnosprawną i schorowaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Poza tym zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
M.O. korzysta w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., a zatem jej wniosek podlega rozpoznaniu jedynie w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania są alimenty oraz gospodarstwo rolne co daje w sumie dochód w wysokości 778,16 zł. Tym samym nie budzi wątpliwości, że ustanowienie adwokata z wyboru przekracza możliwości finansowe skarżącej i mogłoby narazić ją na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 198 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.