Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014 r. tutejszy Sąd orzekł o odrzuceniu skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]
Następnie, to jest w dniu 30 kwietnia 2014 r. adwokat A. P., działający w sprawie jako kurator nieznanego z miejsca pobytu skarżącego – S. J. (wyznaczony mocą postanowienia Sądu Rejonowego K. w K., z dnia [...] sygn. akt [...] - karta nr 5 akt sprawy), powołując się na art. 157 § 1 i § 3 w związku z art. 166 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia z dnia 4 kwietnia 2014 r. poprzez orzeczenie o kosztach postępowania zgodnie ze spisem kosztów dołączonych do skargi z dnia 4 grudnia 2013 r.
Reprezentujący skarżącego kurator podkreślił, że w treści tej skargi zawarł wniosek o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a pomimo to Sąd w postanowieniu odrzucającym skargę nie odniósł się w żaden sposób do zgłoszonego w tym zakresie żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Artykuł 157 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie przy tym z art. 166 tej regulacji, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Treść przywołanych wyżej przepisów nie pozostawia wątpliwości, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku (lub postanowienia) wydanego przez sąd administracyjny jedynie w sytuacji, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Użyte w cytowanym unormowaniu pojęcie "całość skargi", określa przy tym zakres zawisłości prawnej, o którym decydują po pierwsze - wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiące podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego aktu przez Sąd i po drugie - dodatkowe orzeczenia np. rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku.
Postanowienie tutejszego Sądu z dnia 4 kwietnia 2014 r. rozstrzyga o całości skargi orzekając o jej odrzuceniu. Jakkolwiek przy tym reprezentujący skarżącego kurator zgłosił w skardze wniosek o przyznanie należnego wynagrodzenia, to jednak z obowiązujących przepisów nie wynika, aby Sąd był zobligowany do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku w tym postanowieniu. Należy podkreślić, że obowiązek orzeczenia o kosztach postępowania określony został w art. 209 p.p.s.a. i nie dotyczy sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszym przypadku. Po pierwsze bowiem odnosi się on do zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej, po drugie zaś - nakłada na Sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie tych kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 (o umorzeniu postępowania z powodu uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli lub o umorzeniu postępowania w następstwie postępowania mediacyjnego) oraz w art. 203 i art. 204 (czyli wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej).
W tym stanie rzeczy okoliczności sprawy nie uzasadniały realizacji wniosku kuratora skarżącego na podstawie art. 157 §2 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego stwierdzić przyjdzie, iż brak jest podstaw prawnych, które umożliwiałyby sądowi administracyjnemu przyznanie wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed tym sądem kuratora wyznaczonego dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Powołane przez adwokata A. P. w skardze przepisy art. 250 p.p.s.a. oraz unormowania rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) dotyczą bowiem wynagrodzenia przysługującego adwokatowi ustanowionemu dla strony w danym postępowaniu w ramach prawa pomocy (przyznanego w oparciu o przepisy Działu V, Rozdział 3, Oddział 2 p.p.s.a.). Tymczasem A. P. nie działał w niniejszej sprawie jako taki pełnomocnik, lecz jako kurator dla osoby nieznanej z miejsca pobytu.
Podstawą prawną do przyznania mu wynagrodzenia przez tutejszy Sąd nie może być także rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476). Jak bowiem wskazano w samym tytule tego aktu, dotyczy on spraw cywilnych, a równocześnie brak jest przepisów, które upoważniałyby sąd administracyjny do stosowania rzeczonego rozporządzenia w odniesieniu do postępowań zawisłych przez tym sądem.
Trzeba zatem podnieść, że właściwy do przyznania wynagrodzenia należnego kuratorowi jest nie sąd administracyjny, przed którym podejmował on czynności, lecz sąd powszechny, który go ustanowił. Konkluzja taka wynika z art. 179 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, organ państwowy, który ustanowił kuratora, przyzna mu na jego żądanie stosowne wynagrodzenie za sprawowanie kurateli.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.