Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., Nr [...].
Następnie, to jest w dniu 1 marca 2012 r. skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego.
Równocześnie w formularzu tym wnioskodawca oświadczył, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku (poza mieszkaniem własnościowym o powierzchni 23,7 m2) i uzyskuje miesięczny dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie brutto 1.820 zł. Podkreślił jednak, iż po potrąceniach, jakie dokonywane są między innymi przez komornika w ramach egzekucji zadłużenia alimentacyjnego, pozostaje do jego dyspozycji zaledwie 560 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję wydaną w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych, które są świadczeniem będącym formą szeroko pojętej pomocy społecznej. Tymczasem zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący korzysta zatem w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w konsekwencji, jego wniosek w omawianym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (strona została już o tym poinformowana przez Sąd wcześniejszym pismem z dnia 9 marca 2012 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku K.S. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy podnieść, iż zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że przedstawiony wyżej wymóg został przezeń zachowany. Z oświadczeń zawartych we wniosku wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Przedłożony wraz z wnioskiem wydruk z listy płac (vide: karta nr 22 akt sprawy) potwierdza przy tym, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, którego miesięczna wysokość netto (po dokonaniu wszystkich potrąceń) wynosi zaledwie 555,66 zł.
W tym stanie rzeczy Sąd, zważywszy wysokość należności, jakie są zazwyczaj pobierane przez fachowych pełnomocników za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a w szczególności za sporządzenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wydatki takie znacznie przekraczają możliwości płatnicze wnioskodawcy i dlatego ustanowił dla niego adwokata działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.