Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [...] r., nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych.
Następnie, to jest w dniu [...] kwietnia 2012 r., radca prawny M. G., będący pełnomocnikiem procesowym skarżącego ustanowionym w zakresie prawa pomocy, przyznanego mu mocą postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2012 r. złożył pismo procesowe, w treści którego zawarł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie orzeczenia wywodząc, że nie narusza ono, w jego ocenie, prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Równocześnie wskazany wyżej pełnomocnik powołując się na art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. wniósł o przyznanie wynagrodzenia w zakresie "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Artykuł 250 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszym przypadku kwestie związane z przedmiotowymi należnościami reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie zatem do treści §15 przywołanego aktu wykonawczego, koszty ponoszone w przedmiotowym zakresie przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% określonych w nim stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie przy tym z §2 ust. 1 wskazanej regulacji, sąd zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do żądania zgłoszonego przez radcę prawnego M. G. trzeba podnieść, że jego wniosek należało rozpoznać w kontekście §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) cytowanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. W myśl tego unormowania stawka minimalna wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej ustalona została jako 50% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, lub - w sytuacji gdy nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% wskazanej stawki.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł wobec wnioskującego radcy prawnego o przyznaniu kosztów zastępstwa prawnego wykonanego w ramach prawa pomocy, w kwocie 221,40 zł, na co składa się należne wynagrodzenie w wysokości 180 zł (75% stawki minimalnej, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł - §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.), podwyższone - stosownie do §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł.