Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 2 stycznia 2018 r. G. B., działający w sprawie przez adwokata T. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w osobie tegoż adwokata.
Do skargi dołączone zostało "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania" (jakie składa się w postępowaniu przed sądami powszechnymi), gdzie wskazano, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwiema małoletnimi córkami, nie posiada zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, obciążają go znaczne zaległości alimentacyjne, na dochód jego rodziny składa się pobierane przezeń wynagrodzenie (skarżący nie podał kwoty używając jedynie zwrotu "minimalne ustawowe") oraz wynagrodzenie jego małżonki za pracę świadczoną w wymiarze ¾ etatu, w wysokości 1.200 zł, z kolei wśród obciążających go miesięcznych kosztów utrzymania wymienił między innymi alimenty (1.200 zł), spłatę kredytu hipotecznego (480 zł), czynsz (560 zł), wydatki na wyżywienie (500 zł) oraz opłaty za tzw. media.
Następnie, w odpowiedzi na stosowne wezwanie do Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący potwierdził zakres zgłoszonego żądania oraz zasadniczo powtórzył swoje wcześniejsze oświadczenia. Wskazał przy tym, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają z nim nie tylko żona i dwie córki, lecz nadto także syn.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy, poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Odnosząc się do tego żądania należy w pierwszej kolejności podkreślić, że w świetle art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", adwokata bądź radcę prawnego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Treść tego przepisu nie pozostawia więc wątpliwości, że pozostawanie strony w takim stosunku uniemożliwia uwzględnienie jej wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Właśnie taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanym przypadku. G. B. jest bowiem reprezentowany w sprawie przez adwokata z wyboru – T. K., zgodnie z pełnomocnictwem udzielonym mu w dniu 2 stycznia 2017 r. (vide: karta nr 8 akt sprawy). Zakres tego pełnomocnictwa obejmuje całą niniejszą sprawę, albowiem określono w nim w sposób ogólny, że obejmuje występowanie "w sprawie skargi na decyzję SKO w sprawie świadczenia wychowawczego we wszystkich instancjach sądowych". Wspomniany pełnomocnik aktywnie podejmuje za skarżącego czynności w niniejszym postępowaniu sądowym, w tym także te, które dotyczą wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy, wniosek o ustanowienie dla strony adwokata z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak zachowania wymogu określonego w przywołanym art. 246 § 3 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązującej normy prawnej i dlatego wystąpienie określonej w nim przesłanki negatywnej wyklucza badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek pozytywnych co do żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
Tylko marginalnie warto dodać, że skoro skarżący korzysta w niniejszej sprawie z pomocy adwokata z wyboru, to podnoszone przezeń wywody, jakoby nie było go stać na takiego pełnomocnika trudno uznać za przekonujące.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 3 tej ustawy.