Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia [...] B. J.-G. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w B.-B. o sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w B.-B. przy ul. [...], twierdząc, iż w lokalu tym zamieszkuje i jest zameldowana na pobyt stały. Jako podstawę wniosku wskazała uchwałę Rady Miejskiej w B.-B. nr [...].
Pismem z dnia [...] Zastępca Prezydenta B.-B. poinformował wnioskodawczynię o bezprzedmiotowości złożonego wnioski wobec faktu wypowiedzenia jej umowy najmu przedmiotowego lokalu.
Pismem z dnia [...] B. J.-G. wniosła skargę w przedmiocie "domniemania zgody na sprzedaż przedmiotowego lokalu oraz udziału w sprawie przynależnego gruntu" dołączając do niej powołane wyżej pismo z dnia [...]. Skarżąca podniosła, że Urząd Miasta B.-B. łamie prawo miejscowe. Za rażące naruszenie prawa uznała niedotrzymanie terminu sprawy oraz omijanie reguły z art. 104 i 109 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie, podnosząc, że czynności w sprawie zbycia lokalu mają charakter cywilnoprawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Analiza przywołanych norm pozwala stwierdzić, iż zasadą jest dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne wyłącznie w sytuacjach, w których organy administracyjne realizują zadania ze sfery administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, czyli w formach właściwych dla działania administracyjnoprawnego.
Przedmiot wniesionej skargi obejmuje materię dotyczącą sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego mienie Gminy B.-B.. Przedmiotem wniosku skarżącej skierowanego do organu, było bowiem żądanie zbycia na jej rzecz lokalu mieszkalnego. Wniosek te nie został rozpoznany zgodnie z zawartym w nim żądaniem, co stanowiło podstawę wniesienia skargi.
Zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis art. 27 tej ustawy stanowi, że sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Powyższe uregulowanie obejmuje zatem sprzedaż samodzielnych lokali mieszkalnych. Natomiast kwestie pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości reguluje art. 34 powołanej wyżej ustawy oraz przepisy prawa miejscowego wydane w formie uchwał właściwej jednostki samorządu terytorialnego na podstawie delegacji zawartej w ust. 6 art. 34 tej ustawy. Z powyższego wynika, że czynności dotyczące zarządu mieniem gminy obejmujące zbycie składników tego mienia na rzecz określonego podmiotu mają charakter cywilnoprawny. Oznacza to, że roszczenia wynikające z naruszenia przepisów w tym zakresie obowiązujących mogą być dochodzone przed sądem powszechnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2000 r. sygn. akt I SAB 8/00 LEX 77627).
Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia