Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. zobowiązał dłużnika alimentacyjnego M.M. do zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym, tj. A. i J.M. w okresie od [...] do [...] w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami, wynoszącymi w dniu wydania decyzji [...] zł. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 27 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.), który nakłada na dłużnika orzeczony obowiązek. Organ w motywach decyzji wskazał, że osobom uprawnionym przyznano powyższe świadczenie w wysokości [...] zł miesięcznie decyzją z dnia [...].
W postępowaniu administracyjnym dla nieznanego z miejsca pobytu dłużnika ustanowiono kuratora, który w jego imieniu wniósł odwołanie, podnosząc kwestię wypłacalności dłużnika i domagając się wyjaśnienia prawidłowości decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski, zwracając uwagę na ciążący na skarżącym obowiązek alimentacyjny, którego konsekwencją jest możliwość żądania od niego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 107 kpa. Wywody skargi stanowią powielenie treści odwołania. Jedynie dodatkowo skarżący zarzucił, że w decyzji nie wskazano dokładnie w jaki sposób wyliczono odsetki, bez wyszczególnienia konkretnych stawek odsetek za poszczególne okresy oraz wysokości oprocentowania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej.
Skarżący nie podważył ustaleń mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, a z których jednoznacznie wynika istniejący obowiązek alimentacyjny skarżącego oraz fakt przyznania i wypłacenia osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego w określonej przez organy wysokości. Tym samym musiała być wydana decyzja w sprawie zwrotu przez dłużnika przedmiotowych należności, gdyż przewiduje to wprost art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wydanie takiej decyzji nie jest uzależnione od sytuacji majątkowej dłużnika, w związku z czym organy nie musiały dokonywać żadnych ustaleń odnośnie wypłacalności skarżącego. Nie przytoczył on też jakichkolwiek okoliczności mogących zwolnić go z obowiązku zwrotu, a zatem chybione są jego ogólnikowo wyrażone wątpliwości dotyczące prawidłowości decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Podniesiona dopiero w skardze kwestia odsetek także nie wymaga szczegółowego omówienia w motywach decyzji, bowiem odsetki te zgodnie z art. 27 ust. 1a cyt. ustawy są naliczane do dnia spłaty należności głównej, a więc w chwili wydawania decyzji ich ostateczna wysokość nie jest znana. Podana w decyzji wysokość odsetek przypadająca na dzień jej wydania ma zatem jedynie walor informacyjny.
O kosztach udziału w sprawie kuratora Sąd orzeknie odrębnie.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.
sw