Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2015 r. adwokat O. W., działając jako kurator skarżącego M. M., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W treści skargi zawarła wniosek o zasądzenie kosztów ustanowienia kuratora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 października 2015r., w którym oddalił skargę zaskarżoną decyzję, nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wskazanego wyżej kuratora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Zgodnie z art. 213 pkt 1 P.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności należności kuratorów ustanowionych w danej sprawie.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] na podstawie art. 183 K.r.o. adwokat O. W. została ustanowiona kuratorem dla nieobecnego M. M. w celu jego reprezentowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwrotu świadczeń otrzymywanych przez uprawnionych z funduszu alimentacyjnego.
Wobec tego, że kuratela związana jest z postępowaniem administracyjnym, wynagrodzenie kuratora należy zaliczyć do kosztów postępowania administracyjnego. Natomiast wynagrodzenie kuratora podejmującego czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do kosztów tego postępowania.
Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 632/14, zgodnie z którym, rozpoznając wniosek kuratora o przyznanie wynagrodzenia należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476), wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.). Przepisy te mają zastosowanie w sprawach cywilnych, a nie sądowoadministracyjnych. Jednakże mając na względzie art. 2 i 32 Konstytucji oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, mogą stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie z § 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia z 13 listopada 2013 r. wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawych. Stosownie zaś do § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, postanowiono jak w sentencji.