Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2014 r. H.R. nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Skarżący powołał się na okoliczności związane ze swoją trudną sytuacją materialną. Oświadczył przy tym, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pełnoletnim synem oraz, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Posiada natomiast mieszkanie o powierzchni 38,21 m2 oraz wybudowany 100 lat temu dom o powierzchni 128,79 m2 wraz z działką nieużytkami, o powierzchni 3.590 m2. W tym miejscy wnioskujący podkreślił, iż wspomnianą nieruchomość zajmuje aktualnie jego była małżonka.
Miesięczny dochód brutto przypadający na rodzinę skarżącego zadeklarowany został w kwocie brutto 1.747,25 zł, na którą składa się pobierana przezeń emerytura (1.535,79 zł) oraz wynagrodzenie uzyskiwane przez jego syna z tytułu umowy zlecenia (211,46 zł).
Następnie, to jest odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 31 marca 2014 r.) wnioskujący nadesłał przekaz pocztowy potwierdzający wysokość pobieranej emerytury (kwota netto - do wypłaty 1.305,93 zł) oraz plik dokumentów potwierdzających ponoszone koszty utrzymania. Nadto przedłożył pismo procesowe datowane na 21 kwietnia 2014 r., w którym podniósł, iż w roku 2013 r. jego syn uzyskiwał z tytułu umowy zlecenia średnio 369,75 zł miesięcznie, co wynika ze stosownego rozliczenia jego dochodu dla celów podatkowych. Aktualnie jednak dochód ten jest jeszcze mniejszy i w ostatnim miesiącu wyniósł 184,87 zł. Skarżący opisał przy tym swoją trudną sytuację materialną powołując się na fakt ponoszenia znacznych kosztów utrzymania z tytułu czynszu, opłat za tzw. media oraz wydatków na zakup leków i transport, wynoszących ogółem 844,33 zł, do których należy doliczyć koszty wyżywienia, zakupu środków czystości i odzieży.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja wydana w przedmiocie dodatku mieszkaniowego będącego świadczeniem stanowiącym formę szeroko pojętej pomocy społecznej. W konsekwencji, strona jest w tej sprawie objęta zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (H.R. został już o tym poinformowany przez Sąd odrębnym pismem z dnia 27 marca 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika godzi się podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że spełniła ona przesłankę warunkującą uwzględnienie zgłoszonego żądania.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie jest osobą w podeszłym wieku (74 lata), zaś aktualny miesięczny dochód netto jego dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi około 1.500 zł, co zważywszy rozmiar obciążających go kosztów bieżącego utrzymania (które opisał w sposób szczegółowy w swoim piśmie z dnia 21 kwietnia 2014 r.) nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie fachowego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku dla jego niezbędnych potrzeb. Dlatego postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.