Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. nr 71, poz. 734) odmówił B. M. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na fakt, iż nie jest ona członkiem spółdzielni.
W dniu [...] strona odwołała się od powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez przyjęcie, iż brak członkostwa w spółdzielni mieszkaniowej wyłącza prawo do dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, iż posiada tytułu prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponosi wydatki z jego zajmowaniem. Strona zauważyła, iż w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...], który orzekł, iż uzależnienie skuteczności zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu od przyjęcia w poczet członków spółdzielni, jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wydaną w oparciu o art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104 k.p.a. w związku z art. art. 2 ust. 1, art. 3 ust.1, art. 5, art. 6 i art. 7 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 240, poz. 2406), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach orzeczenia wskazano, iż wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego został złożony w dniu [...]. W stanie prawnym obowiązującym w chwili tego zdarzenia, warunkiem przyznania dodatku mieszkaniowego było m. in. posiadanie statusu członka spółdzielni mieszkaniowej. Z dniem 23 listopada 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 8 października 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, na mocy której zmianie uległ art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu członkostwo w spółdzielni mieszkaniowej nie jest już warunkiem otrzymania dodatku mieszkaniowego. Kolegium wskazało jednakże na treść art. 3 ustawy nowelizującej, stosownie do którego do spraw wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę jej treści poprzez przyznanie dodatku mieszkaniowego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Strona skarżąca ponownie podkreśliła, iż w obecnym stanie prawnym członkostwo w spółdzielni mieszkaniowej nie jest obligatoryjnym warunkiem do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Strona podniosła, iż nieuzasadniony jest 14-dniowy termin wejścia w życie nowelizacji ustawy o dodatkach mieszkaniowych w warunkach, gdy problem został rozwiązany orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] o niezgodności z Konstytucją przepisu prawa spółdzielczego dotyczącego warunku uzyskania dodatku mieszkaniowego, tj. członkostwa w spółdzielni.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi na bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga winna być uwzględniona.
Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, a więc innymi słowy, zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji, sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu skutkować winno uchyleniem zapadłych w sprawie rozstrzygnięć.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą B. M. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ przywołał między innymi szereg przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), z których w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie dla kwestionowanego rozstrzygnięcia miał jedynie przepis art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy. Analizując osnowę przywołanej decyzji uznać należy, iż sformułowano ją z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż rozstrzygniecie stanowi o ustaleniu prawa, lub jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie o odmowie jego ustalenia i wskazana podstawa prawna musi być powołana dokładnie, a więc z precyzyjnym wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 1996, str. 484). Tak przywołany przepis, jak uczynił to organ stanowi o nieprecyzyjności wskazanej podstawy prawnej, jako że art. 2 ust. 1 zawiera 5 punktów, z których każdy przewiduje inną sytuację.
Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że w istocie podstawą odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego był przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu sprzed nowelizacji tegoż przepisu, dokonanej art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 240, poz. 2406) tj. przed dniem 23 listopada 2004 roku, a to na mocy art. 3 tejże ustawy. Oceniając legalność kwestionowanego rozstrzygnięcia nie można odmówić słuszności zarzutom skargi dotyczącym w szczególności nie wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie rozważenia wszelkich aspektów przedmiotowej sprawy.
Nadto zauważyć należy, iż organ nie ustosunkował się do przytoczonego w odwołaniu argumentu skarżącej, wywodzącej swoje uprawnienie z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W ocenie sądu, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, organ winien rozważyć, czy okoliczności sprawy nie uzasadniają przyznania dodatku na innej podstawie prawnej, a w szczególności w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy, oczywiście z zastrzeżeniem ust. 2 tegoż przepisu. Wskazany przepis art. 2 ust. 1 pkt 4, umożliwia przyznanie dodatku mieszkaniowego innym (niż wymienione w pkt. 1 -3) osobom, mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem. Organ z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił precyzyjnie jaki tytuł prawny do lokalu przysługiwał stronie (np. we wniosku zawarta jest informacja, że jest to lokatorskie prawo do lokalu, natomiast w odwołaniu skarżąca pisze o własnościowym prawie do lokalu), co miało znaczenie również wobec znajdującej się w aktach sprawy informacji o wykluczeniu małżonka skarżącej z grona członków spółdzielni w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] sygn. [...], [...].
Sąd nie podziela przy tym zarzutu skarżącej o niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu dotychczasowym tj. sprzed nowelizacji. Brzmienie przepisu art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jest jednoznaczne i nie pozostawia wątpliwości, co do właściwego prawa zastosowanego przez organ. Niezasadny jest również argument skarżącej o naruszeniu art. 5 k.c., jako że przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, a to w myśl powołanego na wstępie rozważań przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i argumenty w tym zakresie, przywołane przez organ w odpowiedzi na skargę należy podzielić. Analogicznie ustosunkować należy się do argumentów organu dotyczących zarzutu skarżącej wszczęcia postępowania przez organ w niekorzystnym jej zdaniem stanie prawnym.
Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia o żądaniu strony, w myśl przytoczonych wyżej wskazówek oraz sformułować i umotywować rozstrzygniecie stosownie do wymogów przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Wskazane uchybienia uzasadniają, zdaniem sądu, uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej, na które to niezbędne koszty złożyły się koszty przejazdów do sądu, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 p.p.s.a