Uzasadnienie
W dniu 30 października 2017 r. K. E. (zwana dalej: "skarżąca") złożyła wniosek do Powiatowego Urzędu Pracy w G. o dokonanie rejestracji i nabycie prawa do statusu osoby bezrobotnej oraz przedłożyła świadectwo pracy z dnia 11 października 2017 r., potwierdzające jej wcześniejsze zatrudnienie na stanowisku prawnika w A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (w skrócie: "Spółka A").
Decyzją z dnia [...] nr[...], Prezydent Miasta G. odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną w dniu 30.10.2017r., bowiem jak wynika z wpisu na dzień 30 października 2017 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym, dotyczącym Spółki A (KRS:[...]), pisemnego oświadczenia skarżącej z dnia 30.10.2017 r. i z dnia 13.11.2017 r. oraz protokołu z posiedzenia Zarządu Spółki A z dnia 30 stycznia 2015 r. i zaświadczenia/wyjaśnienia z dnia 10 listopada 2017 r., skarżąca jednoosobowo pełni w niej od dnia 30 stycznia 2015 r. funkcję prokurenta samoistnego. Spółka KS prowadzi działalność, zatrudnia pracowników, jest czynnym podatnikiem podatku VAT oraz składa do Urzędu Skarbowego deklaracje podatkowe w zakresie podatku dochodowego. W złożonym oświadczeniu z dnia 13 listopada 2017 r. skarżąca podała, iż jako prokurent samoistny w trakcie zatrudnienia w Spółce A wykonywała czynności związane z obsługą biura, tj. odbieranie i podpisywanie korespondencji, natomiast wszystkie czynności związane ze sprawami finansowymi obecnie po wygaśnięciu jej umowy o pracę wykonuje sam Prezes Spółki A. Z tytułu pełnienia funkcji prokurenta nie osiąga dochodu, ani też nie ma innej umowy ze Spółką A, a jej wykreślenie z tej funkcji nastąpi wraz ze złożeniem sprawozdania finansowego za rok 2017.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że organ błędnie uznał, iż z tytułu wykonywanej przez nią prokury ciążą na niej takie same obowiązki, jak na prezesie spółki w sytuacji zarządu jednoosobowego. Prokurent samoistny spółki nie działa za prezesa spółki w sytuacji jego niedyspozycji i nie podejmuje czynności za niego, jak też nie musi z nim współdziałać. W sprawie nie rozpoznano zatem w sposób dokładny całego materiału dowodowego i pominięto kwestie związane z tym, jakie czynności były wykonywane przez skarżącą w trakcie zatrudnienia, ale również nie ustosunkowano się do wyjaśnień poczynionych przez byłego pracodawcę w piśmie z dnia 10.11.2017 r., w którym jednoznacznie wskazano, że skarżąca nie jest zobowiązana do wykonywania żadnych czynności na rzecz Spółki KS, nie posiada żadnej umowy, nie jest obarczona żadnymi klauzulami poufnymi, a dokonany w tym zakresie wpis do KRS-u ma jedynie charakter formalny.
W trakcie zatrudnienia funkcja prokurenta umożliwiała skarżącej swobodny odbiór i podpisywanie bieżącej korespondencji, a obecnie nie ma podpisanej żadnej umowy lojalnościowej, nie zajmuje się i nie zajmowała wypełnianiem dokumentów do Urzędu Skarbowego, ZUS i innych instytucji, ani nie pośredniczyła w żaden sposób w kontaktach z tymi organami, nie zarządzała i nie zarządza sprawami Spółki A, nie otrzymywała i nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia, dlatego też po rozwiązaniu umowy o pracę nie jest zobligowana do wykonywania jakiejkolwiek pracy na rzecz Spółki A. Tym samym wpis funkcji prokury ma charakter formalny, a sprawowanie jej nie oddziałuje i nie będzie oddziaływać w żaden sposób na gotowość skarżącej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że skarżąca w dniu 30.10.2017 r. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G., celem dokonania rejestracji jako bezrobotna oświadczając, iż pełni funkcję prokurenta w Spółce A. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, dalej w skrócie: "ustawa o zatrudnieniu") nie regulują w sposób bezpośredni kwestii nabycia i posiadania statusu bezrobotnego przez osobę będącą prokurentem. W takim przypadku należy odnieść się do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, regulującego kwestię zdolności i gotowości bezrobotnego do podjęcia pracy, który stanowi, że bezrobotnym jest m.in. osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.
Organ odwoławczy odnosząc się do treści odwołania i przedłożonych przez skarżącą dokumentów uznał, że zgodnie z art. 109¹ § 1 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę, podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców i obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, czyli jest związana z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Czynności sądowe obejmują reprezentowanie przedsiębiorcy w postępowaniu przed sądami powszechnymi, administracyjnymi, polubownymi, a także w postępowaniu przed organami administracji rządowej i samorządowej. Czynności pozasądowe natomiast obejmują składanie oświadczeń woli, zawieranie umów cywilnoprawnych, wezwania, zawiadomienia. Prokura obejmuje również przyjmowanie pism i oświadczeń skierowanych do przedsiębiorcy. Pojęcie czynności związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a do takich służy prokura jest kategorią szerszą od czynności w zakresie działalności przedsiębiorstwa.
Na osobie prokurenta ciążą zatem określone zadania, które muszą być wykonane osobiście, gdyż zgodnie z art. 109⁶ k.c. prokura nie może być przeniesiona. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.03.2017 r. o sygn. akt I OSK 3204/15 stwierdzono, że ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można takiego wymogu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie taka deklaracja także jest niezbędna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost (a nie w sposób tylko dorozumiany) i w konkretnej formie (podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej) uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. Jednakże gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego.
Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych. Powyższa przesłanka jest istotnym elementem definicji bezrobotnego, a z definicją tą związane jest nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Dlatego gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy." (cytat). Mając na uwadze to, iż na skarżącej jako na osobie pełniącej funkcję prokurenta w Spółce A ciążą określone zadania, które - co do zasady - muszą być wykonywane osobiście, a skarżąca nie została z tej funkcji odwołana, ani nie złożyła rezygnacji z pełnienia tej funkcji, to nie może być osobą w pełni zdolną i gotową do podjęcia pracy, co oznacza, że nie spełnia przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca podniosła takie same zarzuty i argumentację, jak w treści odwołania. Domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, z powodu naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego, tj. art. 7-9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a."), jak i materialnego, tj. art. 2 ust. 2 pkt 2 i art. 71 ustawy o zatrudnieniu (cytat), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 109¹ k.c., skutkujące uznaniem, że prokura samoistna nakłada na skarżącą obowiązek wykonywania szeregu obowiązków wobec Spółki A, w sytuacji gdy jest to tylko uprawnienie do ich wykonywania. Zdaniem skarżącej, racjonalny ustawodawca w sposób wyraźny w art. 2 ust. 2 pkt 2 i art. 71 ustawy o zatrudnieniu (cytat) wskazał osoby, które nie mogą być uznane za osoby bezrobotne.
Wśród tego katalogu nie znajdują się prokurenci samoistni spółek. Tym samym, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, poprzez dowolne i swobodne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jak też wybiórcze potraktowanie przedłożonych dokumentów nie odnosząc się do dowodu z dokumentu, tj. pisma Prezesa Spółki A z dnia 10.11.2017 r. Organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że z treści pisma wspomnianego pisma wynika w sposób jasny, że skarżąca nie ma żadnych obowiązków wobec Spółki A, a wpis do Krajowego Rejestru Sądowego ma charakter jedynie formalny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że po ustaniu prokury możliwe jest aby skarżąca zarejestrowała się w urzędzie jako osoba bezrobotna, jednakże z informacji uzyskanych od Prezesa Spółki A wynika, że przed zakończeniem roku obrotowego, zmiana taka generuje niepotrzebne koszty i nie jest możliwa.
Organ nie dopuścił również dowodu z wyjaśnień złożonych przez skarżącą w dniach: 30 października i 13 listopada 2017 r., oraz nie wykazał z jakich powodów odmówił wiary wyjaśnieniom Prezesa Spółki A. Nadto, naruszył art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa, udzielania stronom informacji i wyjaśniania zasadności podjętych rozstrzygnięć. Jak też z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika z jakich powodów skarżąca nie jest gotowa do podjęcia zatrudnienia, w sytuacji gdy w sposób logiczny i wyraźny wskazała, iż prokura nie nakłada na nią żadnych obowiązków.
Zatem jest cały czas zdolna do natychmiastowego podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu. Skarżąca poinformowała, że od zakończenia pracy w Spółce A nie pozostaje w zatrudnieniu, nie wykonuje pracy na umowę-zlecenia ani w żadnej innej formie z tego też powodu nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym. Wobec powyższego uważa, że zaskarżona decyzja, wydana została z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Ponadto, stosownie do art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Każda bowiem okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a. Natomiast prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") stanowi, że uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na jej wydane z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] orzekającą o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 30 października 2017 r.
Kwestią sporną jest to, czy skarżąca pełniąc funkcję prokurenta może być uznana za osobę bezrobotną. Z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynikało bowiem, że skarżąca pełni jednoosobowo funkcję prokurenta samoistnego w Spółce A. Nie ulega wątpliwości, że przesłanki nabycia statusu osoby bezrobotnej zostały określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, dalej w skrócie: "ustawa o zatrudnieniu"). Można je podzielić na przesłanki pozytywne, które powinny być spełnione, aby dana osoba mogła być uznana za bezrobotną, oraz na przesłanki negatywne, czyli te, które nie mogą zaistnieć, aby można było nadać konkretnej osobie status osoby bezrobotnej. Oczywistym jest, że status osoby bezrobotnej można uzyskać jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki pozytywne i nie wystąpi żadna z przesłanek negatywnych.
Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu wskazuje na okoliczności, które muszą zaistnieć, aby można było mówić o osobie bezrobotnej i odsyła do treści art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a-g, lit. i, j, l ustawy o zatrudnieniu dla określenia zakresu podmiotowego pojęcia osoby bezrobotnej. Osoba ubiegająca się o status osoby bezrobotnej musi poszukiwać zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, musi być także zarejestrowana w urzędzie pracy właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego (art. 2 ust. 1 pkt 1) oraz musi mieć ukończone 18 lat (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a). Następną przesłanką, jaką powinna spełnić osoba ubiegająca się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu).
Jak prawidłowo zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustawodawca nie zamieścił w ustawie o zatrudnieniu legalnej definicji "gotowości do podjęcia zatrudnienia". Próbę zdefiniowania tego pojęcia podjął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1008/10 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej w skrócie: "CBOS"). Według NSA, pojęcie to oznacza, że osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1231/11, CBOS). Stąd też na "gotowość do podjęcia zatrudnienia" składają się dwa elementy: 1) subiektywny - chęć danej osoby do podjęcia zatrudnienia;
2) obiektywny - brak przeszkód występujących po stronie osoby, która chce się zarejestrować jako bezrobotna. Z kolei, w wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OSK 338/11 (CBOS) wyrażono pogląd, że warunek gotowości do podjęcia pracy musi być spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość - co do zasady (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) - do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie można tego utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, ale musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, co oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Taka samą argumentację zawiera przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 3204/15 (CBOS).
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawione wyżej stanowisko zawarte w wymienionych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym miejscu podkreślenia jednak wymaga, że gotowości do podjęcia zatrudnienia nie należy utożsamiać z brakiem jakiegokolwiek zajęcia lub całkowitym zakazem podejmowania przez osobę bezrobotną innego zajęcia, lecz z brakiem takiej działalności lub obowiązków, które będą kolidować z realną możliwością podjęcia zatrudnienia. Odnosząc się do sformułowanej przez organy odwoławczy oceny o braku gotowości skarżącej do podjęcia zatrudnienia, spowodowanej pełnieniem funkcji prokurenta, zwrócić należy uwagę na te orzeczenia sądowoadministracyjne, w których za błędną uznaje się konstatację, że samo pełnienie funkcji członka zarządu czy prokurenta stanowi przeszkodę do uznania za osobę bezrobotną. Z treści art. 2 ustawy o zatrudnieniu nie wynika, że w każdym takim przypadku wyklucza się możliwość uznania osoby za osobę bezrobotną. Konieczne jest zatem jednoznaczne ustalenie, czy konkretna osoba jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, przy czym - co należy podkreślić - ocena ta winna odnosić się do obiektywnie i realnie ocenianej sytuacji faktycznej z uwzględnieniem reguł postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r. o sygn. akt I OSK 1983/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 746/12, CBOS).
W świetle tak rozumianego pojęcia gotowości do podjęcia zatrudnienia, odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej może nastąpić jedynie wtedy, jeśli w konkretnym przypadku organ wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że pełnienie jakieś funkcji, czy stanowiska wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia, np. z uwagi na zakres działalności gospodarczej, podejmowanie różnorakich czynności i działań, czy też ich czasochłonność.
Organ odwoławczy takich ustaleń w rozpatrywanej sprawie nie poczynił, skupiając się wyłącznie na literalnym brzmieniu przywołanego przepisu.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie takie stanowisko, że skarżąca na dzień uznania za osobę bezrobotną nie spełniała przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia z powodu pełnienia funkcji prokurenta jest przedwczesne. Okolicznością bezsporną jest fakt pełnienia przez skarżącą tej funkcji, jednakże ustalenia organu odwoławczego, których konsekwencją była zaskarżona decyzja sprowadziły się wyłącznie do informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, a nie faktycznej analizy zarzutów odwołania, czym naruszono ogólne zasady procedury administracyjnej, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz statuującego zasadę oceny dowodów art. 80 k.p.a., skutkiem czego nie dokonana została ocena gotowości do podjęcia pracy przez skarżącą w kategoriach obiektywnych, co powinno oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu. Odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy w sposób jednoznaczny organ ustali, że pełnienie przez skarżącą funkcji prokurenta wyklucza możliwość podjęcia przez nią zatrudnienia, poprzez brak pełnej gotowości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu. Samo pełnienie tej funkcji nie stanowi okoliczności zaprzeczającej gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia przez skarżącą.
W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 109¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, w skrócie: "k.c."), "prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa". Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu prokura jest najszerszym ze znanych pełnomocnictw, które z punktu widzenia źródła umocowania najbliższe jest przedstawicielstwu ustawowemu. W wypadku gdy w spółce powołano prokurenta, zarząd może być "zmuszony" do współdziałania z prokurentem, ale także reprezentowanie przez prokurenta może stanowić "wyręczenie" zarządu przy dokonywaniu czynności prawnych (por. A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 205 Kodeksu spółek handlowych, dostępny w systemie informatycznym Lex/el).
Realizacja instytucji prawnej prokury nie skutkuje otrzymaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1509). Z treści art. 109¹ k.c. i następujących po nim unormowań nie wynika, że prokura ustanawiana i wykonywana jest za wynagrodzeniem dla prokurenta. Jeżeli wynagrodzenie to jest przyznawane, to na podstawie innej czynności niż ustanowienie prokury. Z regulacji prawnych k.c. nie wynika także wykonywanie przez prokurenta innych czynności aniżeli objęte istotą, definicją i przeznaczeniem prokury. Prokura jest pełnomocnictwem szczególnego rodzaju. Jest umocowaniem do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy. Polega na tym, że czynność prawna dokonana przez prokurenta w granicach jego umocowania wywiera bezpośrednio skutki w sferze prawnej mocodawcy.
Dotyczy więc, jak każde pełnomocnictwo, jedynie stosunków zewnętrznych pomiędzy mocodawcą a osobami trzecimi, a nie sfery wewnętrznej mocodawcy. Ustawowe określenie "umocowanie" wyraźnie wskazuje, że prokura polega na uprawnieniu prokurenta do reprezentowania mocodawcy, a nie nałożeniu obowiązku jego reprezentowania. Jej udzielenie, tak jak i pełnomocnictwa, nie rodzi po stronie prokurenta zobowiązania do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy. Dla osiągnięcia tego skutku niezbędne jest istnienie między mocodawcą a prokurentem szczególnego stosunku prawnego. Dlatego udzielenie prokury łączy się zwykle z zawarciem umowy o pracę lub stosunku zlecenia (por. U. Promińska: Komentarz do art. 109¹ k.c.; J. Śleziak "Umocowanie do nabycia nieruchomości przez prokurenta"; K. Szczepańska "Prokura łączna niewłaściwa w spółkach" - wszystkie są dostępne w systemie informatycznym Lex/el). Do przykładowych czynności sądowych prokurenta należeć może wnoszenie i cofanie pozwu, ustanowienie pełnomocnictw procesowych, zawieranie ugody w procesie, a więc wszelkie czynności proceduralne przed sądem, a także innymi organami, na przykład administracji publicznej, samorządowej (por. A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 41 Kodeksu spółek handlowych).
Prokurent jest więc umocowany do działania w imieniu przedsiębiorcy (a nie jego zarządu) w postępowaniu administracyjnym (w tym w postępowaniu przed organami podatkowymi i celnymi, Urzędem Patentowym RP, Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Urzędem Regulacji Energetyki, organami samorządu terytorialnego, organami administracji rządowej) i sądowoadministracyjnym (postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Umocowanie prokurenta przed powyższymi organami i sądami obejmuje możliwość zawierania ugód w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym (por. R. Uliasz, Komentarz do art. 109¹ k.c., dostępny w systemie informatycznym Lex/el).
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni przedstawione powyżej rozważania, co do zakresu postępowania wyjaśniającego, na okoliczność rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia przez skarżącą.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.