Uzasadnienie
H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów. Następnie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wskazał, że ma poważne problemy zdrowotne oraz od kwietnia 2014 r. nie osiąga żadnego dochodu, bowiem organ rentowy wstrzymał wypłatę renty na jego rzecz. Podniósł, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Podkreślił, że ma zobowiązania alimentacyjne wobec syna w wysokości 300 zł miesięcznie.
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie nadesłał żadnych dokumentów potwierdzających brak dochodów oraz istnienie zaległości płatniczych, nie udzielił także wyjaśnień dotyczących wysokości kosztów utrzymania. Podkreślił, że skarżący nie nadesłał żadnych dokumentów potwierdzających jego bezdomność np. dotyczących eksmisji ani też dokumentów, które mogłyby uwiarygodnić twierdzenia o zaciągnięciu pożyczek.
W piśmie z dnia 6 lipca 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując że złożył oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, a uzyskanie jakiegokolwiek zaświadczenia związane jest z poniesieniem kosztów, ponadto w aktach sprawy znajduje się dokumentacja lekarska potwierdzająca jego zły stan zdrowia. Wniósł o dołączenie akt spraw, z których jedna toczy się w Sądzie Okręgowym w K. w sprawie przyznania renty, a druga w Sądzie Rejonowym w R. w przedmiocie alimentów, gdyż w tych aktach znajdują się zaświadczenia potwierdzające jego zadłużenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast według art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie zawodowych pełnomocników) jest wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata zasługiwał na uwzględnienie. Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika bowiem, że skarżący leczy się z powodu przewlekłych chorób. Ponadto nie ma stałego źródła utrzymania i jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec syna.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 § 1 P.p.s.a., należało zatem orzec jak w sentencji.