Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata I. M..
W dniu 12 października 2016 r. wspomniana adwokat przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 25 listopada 2016 r. upoważniony przez nią pełnomocnik substytucyjny podtrzymał skargę popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją oraz wniósł o przyznanie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
W dniu 1 lutego 2017 r. adwokat I. M. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż orzeczenie to odpowiada prawu. Równocześnie zażądała przyznania jej kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie rzeczonej opinii. Także tu oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części.
Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2017 r. sędzia sprawozdawca stwierdził, iż wspomniana opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest rzetelna.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Choć bowiem niniejsza sprawa została zainicjowana przed wejściem w życie tego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to już zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło po tej dacie (w dniu 25 listopada 2016 r.), a w rezultacie, norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma tu zastosowania.
Zgodnie z § 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 442,80 zł, na co składa się
- - opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu wykonawczego;
- - opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, wynoszącej 120 zł, to jest odpowiadającej 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu.
Sumę powyższych opłat, wynoszącą 360 zł podwyższono o podatek od towarów i usług, wg stawki 23 %, w kwocie 82,80 zł, czyniąc zadość dyspozycji § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
Rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.