Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r. zostało przyznane skarżącemu– T.M. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata A.Z.
Jak wynika z akt ustanowiony w sprawie pełnomocnik dnia 18 czerwca 2013 r. przeglądał niniejsze akta sądowe (k.36).
W piśmie procesowym z dnia 12 września 2013 r. T.M. oświadczył, że rezygnuje z przydzielonych mu z urzędu adwokatów, którzy zostali dla niego wyznaczeni w postępowaniach toczących się przed tutejszym Sądem (także w tej sprawie) oraz dał wyraz swojemu niezadowoleniu z ich pracy.
W ocenie Sądu powyższe pismo stanowiło wypowiedzenie pełnomocnictwa, dlatego doręczył jego odpis adwokat A.Z.
Pismem z dnia 20 września 2013 r. skierowanym do tutejszego Sądu adwokat wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu albowiem koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Uzasadniając swój wniosek adwokat wskazała, że dnia 18 czerwca 2013 r. zostały dokonane przez nią stosowne czynności procesowe polegające na zapoznaniu się z materiałami postępowania w tej sprawie, a następnie ich przeanalizowaniu, co czyni wniosek o przyznanie kosztów zasadnym.
Ponadto oświadczyła, że skarżący T.M. pomimo prośby o kontakt nie podjął żadnej próby skontaktowania się z nią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem.
Przyznanie stronie prawa pomocy oznacza przejęcie przez Skarb Państwa ciężaru finansowego związanego z wynagrodzeniem pełnomocnika z tytułu udzielonej pomocy, a co za tym idzie nałożenie ma Sąd odpowiedzialności i legalności ich wydatkowania.
W tej sytuacji Sąd jest uprawniony, a jednocześnie zobligowany do ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została stronie udzielona.
Udzielenie pomocy prawnej przez adwokata polega nie tylko na samej gotowości jej świadczenia, ale również na przystąpieniu do czynności o charakterze intelektualnym, połączonych najczęściej z pewnymi czynnościami o charakterze fizycznym i zmierzających do oceny, a w rezultacie do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/05).
Reasumując, należy uznać, że stosowne wynagrodzenie za pełnienie obowiązków pełnomocnika z urzędu należy do konkretnej sytuacji sprawy.
W rozpatrywanym przypadku adwokat A.Z. powziąwszy informację o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu bezzwłocznie udała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, celem analizy materiałów sprawy. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T.M. zostało dokonane dnia 12 września 2013 r., a więc już po dokonaniu wskazanych wyżej czynności przez pełnomocnika.
Stwierdzić zatem przyjdzie, że adwokat A.Z. przystąpiła do czynności intelektualnych, a także podjęła czynności o charakterze fizycznym zmierzające do oceny sytuacji prawnej osoby, której udzielana była pomoc.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 18 ust.1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokat A.Z. za podjęte czynności w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.
Jednocześnie w aktach sprawy nie została złożona dodatkowa dokumentacja odnosząca się do ewentualnych innych wydatków poniesionych przez pełnomocnika strony skarżącej.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.