Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. na podstawie art. 151 K.p.a., po wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję z dnia [...]r. w sprawie przyznania J.M. płatności na zalesianie gruntów rolnych. Jako stronę, wobec której została wydana decyzja wznowieniowa określił W.M. reprezentowaną przez J.M. W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2005 r. W.M. deklarowała działki na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni na powierzchni 1,16 ha, a podczas kontroli na miejscu stwierdzono nachylenie powyżej 12 stopni na powierzchni 0,41 ha. Dodał, że ogólna powierzchnia zalesiona, stwierdzona podczas kontroli na miejscu wyniosła 1, 07 ha, a deklarowano 1,16 ha, dodatkowo kontrolerzy stwierdzili zakrzaczenia oraz tarninę powyżej 2 metrów wysokości na części działki ewidencyjnej nr [...].
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stwierdzone w sprawie okoliczności faktyczne. Ponadto podkreślił, że postanowieniem o wznowieniu postępowania administracyjnego z dnia [...]r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w powyższej sprawie ze względu na ujawnienie nowych okoliczności, istniejących, a nieznanych organowi I instancji w dniu wydania decyzji.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W.M., reprezentowana przez J.M. podniosła zarzut błędnych ustaleń organu dotyczących istotnych okoliczności w sprawie.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
Jednocześnie - według art. 134 § 1 P.p.s.a. - Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
W wyniku przeprowadzenia kontroli w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę stwierdzenia ich nieważności.
Wymienione decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...]r. w sprawie przyznania J.M. płatności na zalesianie gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [...]r. organ wznowił postępowanie administracyjne wskazując, że wznowienie następuje na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ze względu na ujawnienie nowych okoliczności w sprawie istniejących, a nieznanych organowi I instancji w dniu wydania decyzji.
Przyjętą przez organ podstawę wznowieniową stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., według którego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Podkreślenia zatem wymagało, że według art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 – 8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Z akt administracyjnych wynika zaś, że przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 19 czerwca 2006 r.
Wobec tego stwierdzić należało, że uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...]r. nastąpiło z uchybieniem wskazanego wyżej terminu, co stanowi o wadliwości decyzji organów obydwu instancji, będącej rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Ponadto podkreślenia wymagało, że w ostatecznej decyzji z dnia [...]r. J.M. został oznaczony jako strona postępowania. Według treści tej decyzji, została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności, złożonego przez J.M. i to jemu przyznano płatność określoną w decyzji. Natomiast w postanowieniu z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]r. oraz w decyzjach wydanych w wyniku wznowienia postępowania, jako strona postępowania została określona W.M. – reprezentowana przez J.M.
W związku z tym, decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym zostały skierowane do innej osoby niż osoba, która została oznaczona jako strona w ostatecznej decyzji z dnia [...]r. Stanowiło to istotne naruszenie prawa. Nie zmienia tej oceny to, że według materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych, wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych za rok 2005, jako wnioskodawcę wskazywał W.M., co może świadczyć o tym, że w decyzji z dnia [...]r. doszło do błędnego określenia strony, na rzecz której przyznano przedmiotową płatność i do której skierowano tę decyzję. Jednakże jeśli nawet decyzja z dnia [...]r. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie – jak zdaje się wynikać z materiałów przedłożonych przez organ - to wadliwe jest wznowienie postępowania ze wskazaniem jako strony postępowania wznowieniowego, innej osoby, niż określona jako strona w ostatecznej decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe.
W podsumowaniu wskazać zatem należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 146 § 1 K.p.a., a to stanowiło podstawę stwierdzenia ich nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 P.p.s.a. - Sąd stwierdził nieważność obydwu wymienionych decyzji. W konsekwencji powyższego - zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. - należało umorzyć postępowanie administracyjne wszczęte postanowieniem organu I instancji z dnia [...]r. w sprawie wznowienia postępowania.