Postanowienie WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2011 r., IV SA/Gl 357/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi I. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – pomocy pieniężnej na usuwanie skutków powodzi postanawia: odmówić ustanowienia adwokata dla skarżącego, a w pozostałym zakresie postępowanie z jego wniosku o przyznanie prawa pomocy umorzyć.

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

W świetle treści wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną, mieszkając we własnym domu jednorodzinnym o powierzchni 110 k. kw., a ich łączne dochody wynoszą 3.100 zł. Innych dochodów ani majątku oraz szczególnych wydatków skarżący nie podał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skoro skarga dotyczy decyzji w przedmiocie pomocy i opieki społecznej, to jest z ustawy zwolniona od uiszczenia kosztów sądowych. Zatem w tym zakresie rozpoznawany wniosek jest bezprzedmiotowy i dlatego postępowanie w tej części zostało umorzone na mocy art.161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy.

Rozpoznając żądanie ustanowienia adwokata Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. W istocie winno ono zostać rozpoznane jako żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż taki skutek wywołuje ustawowe zwolnienie od kosztów, z dobrodziejstwa którego strony skorzystały. Wniosek skarżącego zmierza bowiem do takiego efektu, w którym nie ponosiłby on żadnych wydatków związanych ze sprawą. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżący nie wykazał, iż spełnia powyższe przesłanki, gdyż wiarygodnie oświadczył, że ma dochody na utrzymanie dwóch osób w kwocie 3.100 zł. Nie twierdził przy tym, aby posiadał inny majątek oraz ponosił szczególne wydatki. Zatem zakładając przeciętny poziom kosztów utrzymania, środki te pozwalają na poniesienie części kosztów związanych z postępowaniem, a więc wynagrodzenia adwokata w postępowaniu kasacyjnym, bo do tego sprowadza się na obecnym etapie udział fachowego pełnomocnika. Stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 180 zł, zaś nadto za udział w rozprawie kasacyjnej 240 zł (p. § 4 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat

Sygn. akt IV SA/Gl 357/11 za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Po myśli § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia stawki te ustalone w umowie nie powinny być wyższe w niniejszej sprawie. Są to kwoty mieszczące się w granicach możliwości skarżącego, który wszczynając sprawę winien liczyć się z kosztami, będącymi regułą w postępowaniu sądowym.

Co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie cytowanych przepisów.