Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. B.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej.
Następnie skarżąca w piśmie z dnia 24 marca 2017 r. poinformowała, że w związku z uchwałą wymienionego wyżej organu z dnia [...]r. unieważniającą konkurs na stanowisko dyrektora Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Z. oraz ogłoszeniem kolejnego konkursu, prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe.
Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania, czy pismem z dnia 24 marca 2017 r. cofnęła skargę – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że cofnęła skargę. Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 27 kwietnia 2017 r. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 4 maja 2017 r., skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że skarżąca cofnęła skargę. Zdaniem Sądu nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.