Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r., które zostało następnie zmienione przez Sąd późniejszym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. ustanowiono dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata M.C.
Wspomniany pełnomocnik w dniu 14 stycznia 2015 r. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w treści której zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu rozprawy (karta nr 89 akt sprawy), na rozprawie przed tym Sądem nikt się nie stawił.
Zarządzeniem z dnia 7 lutego 2017 r. Przewodniczący Wydziału IV tutejszego Sądu przedłożył wskazany wyżej wniosek pełnomocnika starszemu referendarzowi sądowemu, celem rozpoznania.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), to jednak uwzględniono fakt, iż w treści § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i w § 22 wcześniejszego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801) określono, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych (które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd), miało miejsce 30 października 2014 r., a zatem przed wejściem w życie obu powyższych rozporządzeń. Dlatego rozpoznając wniosek pełnomocnika strony o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej obejmującej sporządzenie skargi kasacyjnej od wspomnianego orzeczenia, należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli jeszcze wcześniejsze rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
W tym miejscu godzi się zaakcentować, iż po myśli § 20 tegoż rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 i postanowienia tego Sądu: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie składając oświadczenia, o którym mowa wyżej i dlatego należało orzec jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.