Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w całości w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...]r. nr [...], którą uznano za nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze otrzymane przez K.K. w okresie od 1 października 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w łącznej wysokości 1.500 zł oraz zobowiązano ją do ich zwrotu.
W piśmie z dnia 28 marca 2017 r. K.K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję, w której zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniosła, że ma bardzo trudną sytuację rodzinną, utrzymuje się ze skromnego świadczenia rentowego, a jej koszty utrzymania i mieszkania przekraczają jej dochód i wynoszą łącznie 2.209 zł. Dodała, że nie stać jej na zaspokojenie własnych potrzeb i dlatego korzysta z pomocy najbliższych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec tego, że na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 136/15, LEX nr 2067969).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że skarżąca ma bardzo trudną sytuację rodzinną, utrzymuje się ze skromnego świadczenia rentowego, a jej koszty utrzymania i mieszkania przekraczają jej dochód i dlatego korzysta z pomocy najbliższych, jednakże nie udokumentował w żaden sposób powyższych twierdzeń.
W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.