Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej z powodu nieustanowienia przez skarżącą pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
W dniu 30 lipca 2015 r. wpłynął do biura podawczego tut. Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w którym skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie posiada własnego dochodu i dlatego nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych. Ponadto oświadczyła, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, który ją utrzymuje a ich dochodem jest jego renta w wysokości 1.557,64 euro. Dodała również, że posiada mieszkanie własnościowe o wielkości 61 m2 oraz oszczędności w kwocie 8.000 euro.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 P.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten stanowi odstępstwo od ogólnej zasady obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym ponoszenia przez strony kosztów postępowania sądowego wyrażonej w treści art. 199 P.p.s.a.
Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach i tylko wówczas, gdy spełnienie przez stronę przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy nie budzi wątpliwości.
Na wstępie należy wskazać, iż skarżąca korzysta w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa co wynika z treści art. 239 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., a zatem jej wniosek podlega rozpoznaniu jedynie w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania albowiem skarżąca i jej mąż posiadają stałe źródło dochodu w postaci renty wynoszącej 1.557,64 euro a zarazem dysponują oszczędnościami w kwocie 8.000 euro. Tym samym skarżąca nie wykazała, aby jej sytuacja majątkowa nie pozwalała na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.
Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.