Uzasadnienie
Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił A.M. przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem M.M. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego od 12 listopada do 31 grudnia 2011 r.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, w dniu [...]r. Nr [...] Wójt Gminy W. podjął rozstrzygnięcie przyznające A.M. zasiłek rodzinny oraz dodatki do tego zasiłku, w tym dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem M.M. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego od 12 listopada do 31 grudnia 2011 r. Decyzja ta, w części dotyczącej wymienionego dodatku, została unieważniona rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...], utrzymanym następnie przez tenże organ w mocy. Podstawą stwierdzenia nieważności był fakt nieprawidłowo udzielonego urlopu wychowawczego. A.M. pozostawał w stosunku zlecenia podczas gdy przepis art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie odnosi urlop wychowawczy do stosunku pracy. Zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt. 2 tej ustawy dodatek nie przysługuje jeżeli bezpośrednio przed uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego osoba pozostawała w stosunku pracy przez okres krótszy niż 6 miesięcy.
Wobec wyeliminowania w obrotu prawnego decyzji z [...] r. w części dotyczącej przedmiotowego dodatku do zasiłku organ pierwszej instancji uznał za konieczne załatwienie wniosku strony w tejże części i w następstwie tego odmówił przyznania dodatku.
W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do podstaw prawnych oraz zasadności kwestionowanego rozstrzygnięcia.
W skardze z dnia 1 sierpnia 2014 r. pełnomocnik A.M. podniósł zarzuty naruszenia:
1/ prawa materialnego, to jest przepisu art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego niewłaściwą interpretację;
2/ art. 155 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP;
3/ art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przesłanki ziściły się w niniejszym postępowaniu;
4/ zasady res iudicata, albowiem w tym samym przedmiocie organ samorządu terytorialnego orzekł w dwóch odrębnych decyzjach;
5/ zasady zbędności i zakazu dwutorowego prowadzenia postępowania przez organ administracji oraz sąd administracyjny w stosunku do decyzji ostatecznej, opisanej w art. 56 p.p.s.a.
Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania sądowo- administracyjnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, argumentując tak jak w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszym rzędzie, co ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, trzeba zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 454/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...], utrzymującą w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]r. Nr [...], którą A.M. przyznano zasiłek rodzinny oraz dodatki do tego zasiłku, w tym dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem M.M. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego od 12 listopada do 31 grudnia 2011 r. w części dotyczącej tegoż dodatku.
W konsekwencji wskazanego wyżej wyroku do obrotu prawnego powróciła decyzja decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...]r. Nr [...] w części dotyczącej przyznania A.M. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem M.M. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego od 12 listopada do 31 grudnia 2011 r.
Co za tym idzie, tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w sytuacji, w której istniała ostateczna decyzja przyznająca dodatek do zasiłku rodzinnego i w tym przedmiocie ze względu na zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz zakaz res iudicata w dacie wydania decyzji z dnia [...]r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., jak i decyzji pierwszoinstancyjnej brak było podstaw do orzekania w tej samej sprawie.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1a w zw. z § 3 tegoż przepisu p.p.s.a., Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...]r. nr [...] i umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie.