Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], nakazano A.S. opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], wraz ze wszystkimi zamieszkałymi tam osobami. Rozstrzygnięcie to wydane zostało na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. Nr 287 z 2011 r., poz. 1687, ze zm.) i po ustaleniu, że strona zajmuje wymieniony lokal bez tytułu prawnego. W szczególności organy wskazały, że lokal ten został przydzielony przez Policję mężowi strony, zmarłemu w [...] r. A.S. nie jest funkcjonariuszem Policji i nie jest uprawniona do policyjnej renty rodzinnej, w związku z czym nie przysługuje jej prawo do lokalu na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (j.t. Dz. U. Nr 8 z 2004 r., poz. 67 ze zm.).
Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 485/13. Sąd potwierdził ustalenie organów policyjnych, że przedmiotowy lokal mieszkalny jest w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. i objęty jest ustawą o Policji. Dopatrzył się natomiast braków w materiale dowodowym, a mianowicie braku dokumentu stwierdzającego zwolnienie męża strony ze służby w Policji bez nabycia praw emerytalnych oraz wyjaśnienia kwestii uprawnień emerytalno-rentowych strony. W tym zakresie Sąd polecił uzupełnić postępowanie dowodowe.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powtórzył swoje pierwsze rozstrzygnięcie ustalając, że A.S. nie posiada uprawnień do policyjnej renty, a jej mąż został zwolniony ze służby bez prawa do emerytury.
W odwołaniu A.S. w dalszym ciągu kwestionowała pozostawanie omawianego lokalu w zasobach policyjnych. Powołała się także na art. 98 ustawy o Policji.
Zaskarżoną decyzją [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję I instancji w części, w której zobowiązano skarżącą do opróżnienia lokalu oraz uchylił tą decyzję w części zobowiązującej "wszystkie zamieszkałe tam osoby" do opróżnienia przedmiotowego mieszkania. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski I instancji, korygując jej rozstrzygnięcie tylko z tego względu, że skarżąca sama zajmuje to mieszkanie. Odniósł się także do zarzutów odwołania stwierdzając m.in., że art. 98 ustawy o Policji odnosi się wyłącznie do funkcjonariuszy Policji, a nie członków ich rodzin.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji. Ponownie zarzuciła niewyjaśnienie sprawy w aspekcie dysponowania spornym lokalem przez Policję oraz naruszenie art. 98 ustawy o Policji. Jej zdaniem ten przepis pozwala policjantowi zwolnionemu ze służby na zachowanie prawa do przydzielonego lokalu na podstawie norm ogólnie obowiązujących, a więc ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 150) oraz Kodeksu cywilnego. Dlatego też skarżąca wstąpiła w stosunek najmu po zmarłym mężu.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że właśnie ustawa o ochronie praw lokatorów (...) w art. 3 ust. 2 wskazuje na stosowanie odrębnych przepisów w stosunku do lokali będących w dyspozycji Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zagadnienia objęte jej zarzutami zostały już przesądzone w poprzednim wyroku z dnia 6 maja 2014 r. Mianowicie stwierdzono w nim, że przedmiotowe mieszkanie pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K., co wynika z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...]. Sąd zaaprobował też stanowisko organów, że w ustalonym przez nie stanie faktycznym znajduje zastosowanie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Uchylenie poprzednich decyzji nastąpiło wyłącznie z powodu nieudokumentowania ustalenia o zwolnieniu ze służby męża skarżącej oraz niewyjaśnienia jej uprawnień emerytalno-rentowych. Zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno organy, jak i sądy przy dalszym procedowaniu. Tymczasem organ I instancji całkowicie zrealizował wskazania Sądu i uzupełnił materiał dowodowy o rozkaz personalny z dnia [...] o wydaleniu ze służby męża skarżącej z dniem [...] oraz o aktualną informację o ewidencji świadczeniobiorców Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW z dnia [...].
Na podstawie tych dokumentów dokonano prawidłowych ustaleń, zbieżnych z pierwotnymi, co do braku tytułu prawnego skarżącej do przedmiotowego lokalu. Jak już wskazano stanowisko to jest zgodne z wiążącą oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku. Zaskarżone decyzje w swoich motywach przedstawiają zresztą trafną argumentację prawną, którą Sąd całkowicie podziela.
Decyzje obu instancji zostały jedynie w niewielkim stopniu skorygowane. Otóż przy ustaleniu, że skarżąca sama zajmuje sporny lokal, co sama potwierdziła także w postępowaniu sądowym we wniosku o przyznanie prawa pomocy, słusznie organ odwoławczy częściowo uchylił decyzję I instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie odpowiada jednak dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż jednocześnie z uchyleniem decyzji I instancji winno nastąpić, albo orzeczenie co do istoty sprawy, albo – a taka sytuacja odnosi się do niniejszego przypadku – umorzenie postępowania w zakresie uchylonej części decyzji I instancji. Dlatego też w omawianej części Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 ppsa.
Natomiast w zasadniczej części skargę oddalił z mocy art. 151 ppsa. Brak w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołania art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Sąd uznał za uchybienie procesowe nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy.
ec