Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego J. S. W dniu 18 października 2016 r. wspomniany radca prawny przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 14 grudnia 2016 r. wniósł i wywiódł jak w skardze, poparł swoje stanowisko stosowną argumentacją oraz zażądał przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, że pomoc ta nie została opłacona w żadnej części.
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. tutejszy Sąd oddalił skargę.
Następnie, w dniu 27 marca 2017 r. radca prawny J. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Także w skardze kasacyjnej wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, iż strona ich nie uiściła.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 1580/17) wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że choć niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 6 maja 2016 r., czyli przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.), które nastąpiło z dniem 1 listopada 2016 r., to jednak zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło już po rzeczonej dacie. Dlatego rozpoznając wniosek pełnomocnika strony o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należało zastosować przepisy tego aktu wykonawczego.
Zgodnie z treścią § 2 wspomnianego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie, w kwocie 442,80 zł, na którą składa się:
- - kwota 240 zł tytułem opłaty za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w wysokości ustalonej na podstawie § 4 ust. 1, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego.
- - kwota 120 zł, tytułem opłaty za sporządzenie skargi kasacyjnej, w wysokości ustalonej na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (odpowiadającej 50 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c),
Sumę powyższych kwot, wynoszącą 360 zł podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 82,80 zł;
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.