Uzasadnienie
W treści skargi M. S. wniósł o zwolnienie od opłat sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wskazał, iż domaga się ustanowienia radcy prawnego, a nadto zwolnienia od kosztów sądowych.
Wnioskodawca oświadczył, że jest osobą bezrobotną, nie uzyskuje żadnych dochodów i nie posiada zasobów pieniężnych (poza jednostkami uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym o wartości około 50 zł), przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zamieszkuje w lokalu spółdzielczym lokatorskim o pow. 60 m2). Nadto zadeklarował, iż ponosi "opłaty mieszkaniowe - czynsz", w kwocie 600 zł miesięcznie i uzyskuje "wsparcie najbliższej rodziny" na pokrycie wspomnianej opłaty oraz na bieżące wydatki, w wysokości około 450 zł.
Uwzględniono nadto dokumenty, które skarżący nadesłał w zakresie innej zawisłej przed tutejszym Sądzie sprawy o sygn. IV SA/Gl 6/18, gdzie niedawno również ubiegał się o prawo pomocy, a jego wniosek został uwzględniony postanowieniem wydanym w dniu 15 maja 2018 r. W tym zakresie wzięto pod uwagę zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w M. potwierdzające, że wnioskodawca jest bezrobotnym bez prawa do pobierania zasiłku, potwierdzenia wpłaty obrazujące wysokość uiszczonych należności za zamieszkiwany przezeń lokal oraz oświadczenie osoby udzielającej mu wsparcia – J. S. (zamieszkującej pod innym adresem niż on), w którym wskazała ona, że przekazuje na jego rzecz w formie darowizny miesięcznie kwotę około 1.050 zł, w tym na pokrycie opłat mieszkaniowych około 600 zł oraz na bieżące wydatki 450 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi M. S. jest decyzja administracyjna rozstrzygająca w zakresie zasiłku okresowego z pomocy społecznej. W konsekwencji, strona jest w niniejszej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie radcy prawnego należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) jest wykazanie przez nią niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analiza stanu majątkowego wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że wymóg ten został przezeń zachowany.
Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, iż nie posiada on zasobów finansowych (poza papierami wartościowymi na kwotę zaledwie około 50 zł) ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie dokumenty źródłowe, które przestawił w zakresie wspomnianej wyżej sprawy o sygn. akt IV SA/Gl 6/18 potwierdzają, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do pobierania zasiłku i jego jedynym źródłem utrzymania jest wsparcie otrzymywane w formie darowizny od członka rodziny, w kwocie około 1.050 zł miesięcznie (vide: stosowne oświadczenie tej osoby - karta nr 24 tych akt).
Mając na względzie powyższe, jak również zważywszy, że brak jest okoliczności mogących wskazywać, aby sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy miała ulec w międzyczasie istotnej poprawie uznano, że wykazał on w sposób dostatecznie wiarygodny, iż nie jest w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie radcy prawnego z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.