Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. odrzucił skargę Z.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarga została złożona w dniu 13 maja 2015 r., tj. po upływie terminu do jej wniesienia, który upływał 19 grudnia 2011 r.
Dnia 22 września 2015 r. skarżący nadał datowane na 21 września 2015 r. zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i nakazanie zwrotu prawa jazdy. W treści zażalenia skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, który jednak został przez referendarza sądowego zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2015 r. pozostawiony bez rozpoznania ze względu na nienadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie. Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od wniesionego zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia został skarżącemu doręczony na adres pełnomocnika do doręczeń dnia 22 kwietnia 2016 r.
Doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało jak dotąd wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych, a to uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.
Z kolei stosownie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15, zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu traci moc i powinno być powtórzone po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że we wniesionym zażaleniu skarżący zawarł zarówno wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, jak też wniosek o ustanowienie pełnomocnika. Żądanie to stanowiło więc wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości. Z tego względu nie było wówczas powodu do wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu, ponieważ – jak trafnie zauważył w powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny – wniosek o przyznanie prawa pomocy zdezaktualizował obowiązek uiszczenia wpisu, przynajmniej do chwili prawomocnego załatwienia wniosku.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na to, że mimo stosownego wezwania i pouczenia skarżący nie nadesłał urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie. Wobec negatywnego dla skarżącego sposobu załatwienia wniosku o prawo pomocy zaktualizował się obowiązek uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia. Obowiązek ten jest wyrazem obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady niepodejmowania przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie.
Skoro zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało skarżącemu doręczone na adres pełnomocnika do doręczeń dnia 22 kwietnia 2016*r., to wezwanie to powinno zostać wykonane najpóźniej w piątek 29 kwietnia 2016 r. Jako że skarżący tego nie uczynił, wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.