Uzasadnienie
K.S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w M. seria [...] Nr [...] w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej w [...] w Z., z terminem stawiennictwa na dzień [...]r. Skarżący podniósł, że po stronie jego rodziny, której jest jedynym żywicielem, zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Akcentował fakt, iż jego żona cierpi na chorobę [...], a odbycie zasadniczej służby wojskowej skutkować będzie nawrotem tej choroby, bowiem zapomoga, jaką proponuje wojsko, nie pokryje podstawowych kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem żony.
Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej samej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły zgodnie, z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
W rozpatrywanej sprawie art. 60 ust. 2 a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.), jako przepis szczególny wyłącza wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji o powołaniu do czynnej służby wojskowej. Przepis ten stanowi wyjątek od regulacji zawartej w art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Tymczasem na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku skarżący takich konkretnych informacji i okoliczności uzasadniających żądanie nie wskazał oraz nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, jak również zdrowotnej jego rodziny. Nie można zatem na tej podstawie skutecznie twierdzić, by wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi, spowodowało realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody i to znacznej, bądź powstania skutków trudnych do odwrócenia.
Zawarte we wniosku ogólne stwierdzenia nie mogły zatem stanowić dostatecznej podstawy do przyjęcia jego zasadności.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.